بانکهای مرکزی در ماههای اخیر بهطور مداوم در حال خرید طلا هستند و کشورهایی مثل لهستان، ازبکستان و چین با هدف تقویت ثبات مالی، ذخایر طلای خود را افزایش دادهاند.
خلاصه خبر
- در مقابل، کشورهایی مانند ترکیه در شرایط بحران برای تأمین نقدینگی و حمایت از ارز، بخشی از ذخایر طلای خود را میفروشند.
- این امر نشاندهنده دو نقش متفاوت طلا در اقتصاد جهانی است.
به گزارش دیلیهادل، در ماههای اخیر، رفتار بانکهای مرکزی در بازار طلا نشاندهنده یک روند مهم در اقتصاد جهانی است. این نهادها در ماه فوریه برای بیستوسومین ماه پیاپی اقدام به خرید طلا کردهاند که نشاندهنده افزایش تمایل به نگهداری این فلز گرانبها بهعنوان یک دارایی امن است. تنها در فوریه (بهمن ۱۴۰۴)، ۱۹ تن طلا خریداری شده و از ابتدای سال ۲۰۲۵ این رقم به ۲۵ تن رسیده است.
برخی کشورها نقش برجستهتری در این روند دارند. لهستان با خرید ۲۰ تن، سهم طلا را به ۳۱٪ از ذخایر خود رسانده که نشاندهنده تلاش برای کاهش وابستگی به ارزهای خارجی است. ازبکستان نیز با افزودن ۸ تن، اکنون ۸۸٪ ذخایرش را به طلا اختصاص داده که نشاندهنده تمرکز شدید بر این دارایی است. چین هم با خرید مستمر (برای شانزدهمین ماه متوالی) نشان میدهد که بهطور استراتژیک در حال تقویت پشتوانه مالی خود است.
حتی برخی از بانکهای آفریقایی نیز در حال افزایش ذخایر خود هستند. بانک اوگاندا برنامه خرید طلای داخلی خود را دو سال پیش آغاز کرد و خرید فعال آن از مارس ۲۰۲۶ (اسفند ۱۴۰۴) آغاز شد. این بانک قصد دارد حداقل ۱۰۰ کیلوگرم طلا بین مارس و ژوئن (خرداد) امسال خریداری کنذ. کامائو توگه، رئیس بانک مرکزی کنیا، نیز در یک کنفرانس خبری اخبار مشابهی را اعلام کرد که به روند انباشت طلا توسط بانکهای مرکزی آفریقایی اشاره دارد.
در مقابل این روند انباشت، برخی کشورها به دلیل فشارهای اقتصادی یا سیاسی مجبور به فروش طلا میشوند. برای مثال، ترکیه در ماه مارس (اسفند ۱۴۰۴) ۱۲۰ تن طلا فروخت تا بتواند از ارز خود حمایت کند. علاوه بر ترکیه روسیه هم کمی طلا فروخته است.
در نتیجه، طلا در نظام مالی جهانی به دو نقش متفاوت تقسیم شده است: از یکسو کشورهایی که بهصورت بلندمدت و استراتژیک در حال انباشت آن هستند تا ثبات مالی خود را تضمین کنند و از سوی دیگر کشورهایی که در شرایط بحران از ذخایر طلای خود برای تأمین نقدینگی و دفاع اقتصادی استفاده میکنند. این دوگانگی نشان میدهد که طلا همچنان یکی از مهمترین ابزارهای مدیریت ریسک در اقتصاد جهانی باقی مانده است.
