همه چیز درباره به‌روزرسانی سگویت (SegWit) شبکه بیت کوین

خلاصه مطلب

• بروزرسانی فنی سگویت (SegWit) در سال ۲۰۱۷ در شبکه بیت کوین فعال شد و با جدا کردن داده‌های امضای تراکنش از بدنه اصلی، استفاده بهینه‌تر از فضای بلاک را ممکن کرد. این تغییر باعث شد ظرفیت تراکنش‌ها افزایش یابد، کارمزدها کاهش پیدا کند و مشکل قدیمی چکش‌خواری تراکنش‌ها رفع شود.
• سگویت زمینه لازم برای فناوری‌های لایه دوم مثل شبکه لایتنینگ را فراهم کرد و مسیر توسعه راهکارهای مقیاس‌پذیری را هموار کرد. انواع آدرس‌های SegWit شامل P2SH (سازگار با کیف پول‌های قدیمی) و Native SegWit یا Bech32 (بهینه‌تر و کم‌هزینه‌تر) هستند.
• امروزه بیشتر کیف پول‌ها و صرافی‌ها از SegWit پشتیبانی می‌کنند و استفاده از Native SegWit به دلیل کاهش کارمزد و هماهنگی با ساختار جدید شبکه، به گزینه‌ای بهینه برای کاربران تبدیل شده است.

مقدمه

با افزایش پذیرش بیت کوین در سال‌های ابتدایی رشد این شبکه، یکی از مهم‌ترین چالش‌های فنی آن به‌تدریج آشکار شد: مقیاس‌پذیری. شبکه بیت کوین می‌توانست در هر بلاک تنها تعداد محدودی تراکنش را پردازش کند و با افزایش تقاضا، کارمزدها بالا می‌رفت و تأیید تراکنش‌ها زمان بیشتری می‌گرفت. این محدودیت‌ها باعث شد توسعه‌دهندگان به‌دنبال راهکاری باشند که بدون ایجاد تغییرات بنیادین در ساختار شبکه، ظرفیت پردازش تراکنش‌ها را افزایش دهد.

در چنین شرایطی، به‌روزرسانی سگویت (SegWit) به‌عنوان یکی از مهم‌ترین ارتقاهای فنی بیت کوین معرفی شد. این به‌روزرسانی که مخفف عبارت Segregated Witness است، با تغییر در نحوه ذخیره‌سازی داده‌های تراکنش، توانست فضای بیشتری در بلاک‌ها ایجاد کند و در عین حال برخی از مشکلات قدیمی شبکه را نیز برطرف کند. سگویت در سال ۲۰۱۷ از طریق یک سافت فورک در شبکه بیت کوین فعال شد و از آن زمان تاکنون به یکی از بخش‌های مهم زیرساخت این شبکه تبدیل شده است.

معامله سریع و آسان در نوبیتکس خرید بیت کوین

قیمت لحظه‌ای بیت کوین

BTC

---

اهمیت SegWit تنها به افزایش ظرفیت تراکنش‌ها محدود نمی‌شود. این ارتقا علاوه بر کاهش کارمزدها و بهبود کارایی شبکه، مشکل قدیمی چکش‌خواری تراکنش‌ها (Transaction Malleability) را نیز برطرف کرد که سال‌ها به‌عنوان یکی از ضعف‌های فنی بیت کوین شناخته می‌شد. همچنین بسیاری از فناوری‌های لایه دوم مانند شبکه لایتنینگ (Lightning Network) برای پیاده‌سازی و گسترش خود به وجود سگویت وابسته هستند.

در این مقاله از مجله نوبیتکس، به‌صورت کامل بررسی می‌کنیم که سگویت در شبکه بیت کوین چیست، چگونه کار می‌کند و چه تأثیری بر عملکرد این شبکه داشته است. همچنین انواع آدرس‌های SegWit، مفهوم Native SegWit، نقش این ارتقا در توسعه فناوری‌های جدید بیت کوین و جایگاه آن در اکوسیستم امروزی ارزهای دیجیتال را مرور خواهیم کرد.

سگویت (SegWit) بیت کوین چیست و چرا ایجاد شد؟

سگویت یکی از مهم‌ترین به‌روزرسانی‌های فنی در تاریخ شبکه بیت کوین به شمار می‌رود. این ارتقا با هدف بهبود مقیاس‌پذیری، کاهش کارمزد تراکنش‌ها و افزایش کارایی شبکه طراحی شد و در آگوست ۲۰۱۷ از طریق یک سافت فورک در شبکه بیت کوین فعال شد. سگویت در واقع نحوه ذخیره و پردازش داده‌های تراکنش را تغییر می‌دهد تا فضای بلاک‌ها به شکل بهینه‌تری استفاده شود.

در تراکنش‌های بیت کوین، بخشی از داده‌ها مانند آدرس فرستنده، آدرس گیرنده و مقدار بیت کوین منتقل‌شده، مربوط به اطلاعات اصلی تراکنش است. بخش دیگری نیز شامل امضای دیجیتال است که برای تأیید مالکیت و اعتبارسنجی تراکنش استفاده می‌شود. پیش از معرفی SegWit، تمام این داده‌ها در یک ساختار واحد داخل بلاک ذخیره می‌شدند. سگویت با جدا کردن داده‌های مربوط به امضا (Witness Data) از بدنه اصلی تراکنش، امکان استفاده مؤثرتر از فضای بلاک را فراهم کرد.

این تغییر ظاهراً ساده، پیامدهای مهمی برای شبکه بیت کوین داشت. با تفکیک داده‌های امضا از داده‌های اصلی تراکنش، فضای بیشتری برای ثبت تراکنش‌ها در هر بلاک ایجاد شد و در نتیجه ظرفیت پردازش شبکه افزایش یافت. علاوه بر این، سگویت مشکل قدیمی چکش‌خواری تراکنش‌ها یا همان Transaction Malleability را نیز برطرف کرد؛ این مشکل می‌توانست شناسه تراکنش‌ها (TXID) را پیش از نهایی شدن تغییر دهد و برای برخی کاربردها دردسر ایجاد کند.

به همین دلیل، سگویت تنها یک بهینه‌سازی ساده در شبکه بیت کوین محسوب نمی‌شود. بسیاری از توسعه‌های مهم بعدی در اکوسیستم بیت کوین، از جمله شبکه لایتنینگ (Lightning Network) و برخی بهبودهای پروتکلی، بر پایه زیرساختی شکل گرفته‌اند که با فعال‌سازی SegWit در شبکه ایجاد شد.

مشکل مقیاس‌پذیری بیت کوین قبل از SegWit

برای درک اهمیت سگویت در شبکه بیت کوین، ابتدا باید به محدودیت‌هایی نگاه کنیم که این شبکه در سال‌های ابتدایی با آن‌ها روبرو بود. یکی از مهم‌ترین این محدودیت‌ها، اندازه بلاک‌ها در بلاکچین بیت کوین بود. در طراحی اولیه این شبکه، اندازه هر بلاک به حدود ۱ مگابایت محدود شده بود؛ این تصمیم در ابتدا برای جلوگیری از اسپم و حفظ امنیت شبکه گرفته شد.

در سال‌های نخست فعالیت بیت کوین، این محدودیت چندان مشکل‌ساز نبود، زیرا تعداد تراکنش‌ها در شبکه نسبتاً کم بود. اما با افزایش محبوبیت بیت کوین و رشد استفاده از آن در معاملات و انتقال ارزش، این محدودیت به‌تدریج به یک گلوگاه تبدیل شد. در دوره‌های اوج استفاده از شبکه، تعداد زیادی تراکنش در صف تأیید باقی می‌ماندند و کاربران برای ثبت سریع‌تر تراکنش‌های خود ناچار بودند کارمزدهای بیشتری پرداخت کنند.

این شرایط باعث شد مسئله مقیاس‌پذیری بیت کوین به یکی از بحث‌های جدی در میان توسعه‌دهندگان و فعالان این شبکه تبدیل شود. برخی پیشنهاد می‌دادند اندازه بلاک‌ها افزایش پیدا کند تا تراکنش‌های بیشتری در هر بلاک ثبت شود. در مقابل، گروهی دیگر معتقد بودند افزایش مستقیم اندازه بلاک می‌تواند به متمرکزتر شدن شبکه و افزایش هزینه اجرای نودها منجر شود.

این اختلاف نظرها در نهایت به بحث‌های گسترده‌ای در جامعه بیت کوین منجر شد که بعدها با عنوان جنگ اندازه بلاک (Block Size War) شناخته شد. در همین فضای بحث و توسعه، راهکارهای مختلفی برای افزایش ظرفیت شبکه مطرح شد که یکی از مهم‌ترین و عملی‌ترین آن‌ها، به‌روزرسانی سگویت یا BTC SegWit بود که بدون افزایش مستقیم اندازه بلاک، امکان استفاده مؤثرتر از فضای موجود در بلاک‌ها را فراهم می‌کرد.

سگویت (SegWit) چگونه کار می‌کند؟ بررسی ساختار تراکنش در شبکه بیت کوین

برای درک نحوه کار سگویت، ابتدا باید ساختار یک تراکنش در شبکه بیت کوین را بشناسیم. هر تراکنش بیت کوین از چند بخش اصلی تشکیل می‌شود که مهم‌ترین آن‌ها ورودی‌ها (Inputs)، خروجی‌ها (Outputs) و امضای دیجیتال هستند.

ورودی‌ها در واقع بیت کوین‌هایی هستند که کاربر قصد خرج کردن آن‌ها را دارد و خروجی‌ها آدرس‌هایی هستند که بیت کوین به آن‌ها ارسال می‌شود. برای اینکه شبکه مطمئن شود فرستنده واقعاً مالک این بیت کوین‌ها است، یک امضای دیجیتال نیز به تراکنش اضافه می‌شود. این امضا با استفاده از کلید خصوصی کاربر ایجاد می‌شود و نقش تأییدکننده تراکنش را دارد.

پیش از فعال‌سازی SegWit، تمام این اطلاعات در یک ساختار واحد داخل بلاک ذخیره می‌شد و بخش قابل‌توجهی از داده‌های هر تراکنش نیز مربوط به همین امضاهای دیجیتال بود. در بسیاری از تراکنش‌ها، داده‌های امضا می‌توانستند بخش بزرگی از حجم کل تراکنش را اشغال کنند و در نتیجه فضای بلاک‌ها سریع‌تر پر می‌شد.

بروزرسانی سگویت با معرفی مفهومی به نام Witness Data این ساختار را تغییر داد. در این روش، داده‌های مربوط به امضای دیجیتال از بدنه اصلی تراکنش جدا می‌شوند و در بخش جداگانه‌ای ذخیره می‌شوند. این جداسازی باعث می‌شود داده‌های اصلی تراکنش کوچک‌تر شوند و فضای بیشتری برای ثبت تراکنش‌های جدید در بلاک‌ها ایجاد شود.

در کنار این تغییر، سگویت مفهوم جدیدی به نام وزن بلاک (Block Weight) را نیز معرفی کرد که در راستای آن، به‌جای اینکه اندازه بلاک فقط بر اساس حجم داده‌ها سنجیده شود، هر بلاک اکنون دارای حداکثر وزنی برابر با ۴ میلیون واحد وزن است. داده‌های اصلی تراکنش وزن بیشتری دارند، در حالی که داده‌های Witness با ضریب کمتری محاسبه می‌شوند. این طراحی باعث می‌شود تراکنش‌های SegWit بتوانند فضای بلاک را به شکل کارآمدتری استفاده کنند.

به‌طور خلاصه،  SegWit با بازسازمان‌دهی داده‌های تراکنش و جدا کردن اطلاعات امضا از بدنه اصلی تراکنش، بدون اینکه اندازه واقعی بلاک در پروتکل بیت کوین افزایش پیدا کند، امکان ثبت تراکنش‌های بیشتری را در هر بلاک فراهم می‌کند.

سگویت چه مشکلاتی را در شبکه بیت کوین حل کرد؟

مهم‌ترین هدف SegWit بهبود مقیاس‌پذیری شبکه بود. با جدا شدن داده‌های امضا از بدنه اصلی تراکنش‌ها، فضای قابل استفاده در بلاک‌ها افزایش پیدا کرد. این موضوع باعث شد تعداد تراکنش‌هایی که می‌توانند در هر بلاک ثبت شوند بیشتر شود. در نتیجه، توان عملیاتی شبکه بیت کوین افزایش یافت و ازدحام تراکنش‌ها تا حدی کاهش پیدا کرد.

کاهش کارمزد تراکنش‌ها

زمانی که بلاک‌ها سریع‌تر پر شوند، کاربران برای اولویت گرفتن تراکنش‌های خود ناچارند کارمزد بیشتری پرداخت کنند. افزایش ظرفیت بلاک‌ها با کمک SegWit باعث شد فشار روی فضای بلاک کمتر شود. به همین دلیل، در بسیاری از دوره‌ها استفاده از تراکنش‌های SegWit به کاهش کارمزدهای شبکه کمک کرده است.

حل مشکل چکش‌خواری تراکنش‌ها (Transaction Malleability)

یکی از مشکلات قدیمی بیت کوین که سال‌ها مورد بحث بود، مسئله چکش‌خواری تراکنش‌ها بود. در ساختار قدیمی تراکنش‌ها، امکان ایجاد تغییرات جزئی در داده‌های امضا وجود داشت که می‌توانستند باعث تغییر شناسه تراکنش (TXID) شوند، حتی اگر محتوای اصلی تراکنش تغییری نکرده باشد.

سگویت با جدا کردن داده‌های امضا از بدنه اصلی تراکنش، این مشکل را تا حد زیادی برطرف کرد. در ساختار جدید، تغییر در داده‌های Witness دیگر بر شناسه تراکنش تأثیر نمی‌گذارد. این اصلاح برای بسیاری از کاربردهای پیشرفته بیت کوین اهمیت زیادی دارد.

ایجاد زیرساخت برای فناوری‌های جدید

یکی دیگر از پیامدهای مهم سگویت، فراهم کردن زیرساخت برای توسعه فناوری‌های جدید در اکوسیستم بیت کوین بود. برای مثال، راهکارهای لایه دوم مانند شبکه لایتنینگ برای عملکرد صحیح خود به رفع مشکل چکش‌خواری تراکنش‌ها نیاز داشتند. فعال‌سازی SegWit این امکان را فراهم کرد و به توسعه این نوع راهکارهای مقیاس‌پذیری کمک کرد.

به همین دلیل، بسیاری از توسعه‌دهندگان SegWit را یکی از مهم‌ترین ارتقاهای پروتکل بیت کوین می‌دانند که علاوه بر بهبود عملکرد شبکه، مسیر توسعه‌های بعدی این اکوسیستم را نیز هموار کرد.

انواع آدرس‌های SegWit در شبکه بیت کوین

با فعال شدن SegWit در شبکه بیت کوین، ساختار جدیدی برای آدرس‌ها معرفی شد. این آدرس‌ها به کاربران اجازه می‌دهند از مزایای سگویت مانند کارمزد کمتر، کارایی بیشتر و استفاده بهتر از فضای بلاک استفاده کنند. با این حال، همه آدرس‌های بیت کوین از ابتدا با سگویت سازگار نبودند و به همین دلیل چند نوع آدرس مختلف در شبکه شکل گرفت.

در حال حاضر سه نوع اصلی آدرس در شبکه بیت کوین استفاده می‌شود:

آدرس‌های Legacy قدیمی‌ترین نوع آدرس بیت کوین هستند و از ابتدای راه‌اندازی شبکه استفاده می‌شدند. این آدرس‌ها با عدد ۱ شروع می‌شوند و از ساختار سنتی تراکنش‌ها استفاده می‌کنند. در این نوع آدرس‌ها داده‌های امضای تراکنش همچنان در همان ساختار قدیمی ذخیره می‌شود و بنابراین از مزایای سگویت بهره‌مند نمی‌شوند.

پس از معرفی سگویت، نوعی آدرس میانی نیز ایجاد شد که با عدد ۳ آغاز می‌شود. این آدرس‌ها در واقع از قالبی به نام Pay to Script Hash یا P2SH استفاده می‌کنند. هدف از این طراحی، ایجاد سازگاری با کیف پول‌های ارز دیجیتال و سرویس‌هایی بود که هنوز از SegWit پشتیبانی کامل نداشتند. به همین دلیل به این نوع آدرس‌ها گاهی سگویت سازگار (Compatibility SegWit) نیز گفته می‌شود.

در نهایت، نوع سوم آدرس‌ها با عنوان Native SegWit یا Bech32 معرفی شد که با پیشوند bc1 شروع می‌شوند و کاملاً بر اساس استاندارد SegWit طراحی شده‌اند. این ساختار باعث می‌شود تراکنش‌ها فضای کمتری در بلاک اشغال کنند و در نتیجه کارمزد کمتری نیز داشته باشند.

امروزه بسیاری از کیف پول‌ها و صرافی‌های ارز دیجیتال از آدرس‌های Native SegWit پشتیبانی می‌کنند و استفاده از این نوع آدرس‌ها به‌عنوان گزینه بهینه‌تر در شبکه بیت کوین شناخته می‌شود.

نیتیو سگویت (Native SegWit) چیست و چه تفاوتی با SegWit معمولی دارد؟

نیتیو سگویت (Native SegWit) که با نام Bech32 نیز شناخته می‌شود، نسخه بهینه‌تر و پیشرفته‌تر از آدرس‌های سگویت در شبکه بیت کوین است. این نوع آدرس به‌طور کامل بر اساس ساختار SegWit طراحی شده است و برخلاف نسخه‌های قبلی، برای سازگاری با سیستم‌های قدیمی نیازی به لایه‌های واسط ندارد.

آدرس‌های Native SegWit معمولاً با پیشوند bc1 شروع می‌شوند و از یک فرمت کدگذاری جدید استفاده می‌کنند که چند مزیت مهم دارد. نخست اینکه اندازه داده‌های تراکنش را کاهش می‌دهد و در نتیجه کارمزد تراکنش‌ها کمتر می‌شود. دوم اینکه احتمال خطا هنگام وارد کردن آدرس کاهش پیدا می‌کند، زیرا ساختار Bech32 برای تشخیص اشتباهات تایپی بهینه شده است.

در مقابل، آنچه گاهی SegWit معمولی نامیده می‌شود، در واقع همان آدرس‌های P2SH-SegWit است که با عدد ۳ آغاز می‌شوند. این آدرس‌ها برای دوره‌ای طراحی شدند که بسیاری از سرویس‌ها هنوز با SegWit سازگار نبودند. به همین دلیل، داده‌های سگویت در قالبی قرار می‌گرفتند که برای سیستم‌های قدیمی نیز قابل شناسایی باشد.

به زبان ساده، تفاوت این دو نوع آدرس را می‌توان این‌طور خلاصه کرد:

به همین دلیل، بسیاری از کارشناسان پیشنهاد می‌کنند کاربران در صورت امکان از Native SegWit استفاده کنند. این نوع آدرس‌ها علاوه بر کاهش کارمزدها، از نظر ساختار نیز با معماری جدید شبکه بیت کوین هماهنگ‌تر هستند و برای توسعه‌های آینده این شبکه مناسب‌تر محسوب می‌شوند.

نقش SegWit در توسعه فناوری‌هایی مثل Lightning Network

یکی از مهم‌ترین پیامدهای فعال‌سازی SegWit در شبکه بیت کوین، فراهم شدن زیرساخت لازم برای توسعه راهکارهای مقیاس‌پذیری لایه دوم بود. مهم‌ترین نمونه این فناوری‌ها شبکه لایتنینگ (Lightning Network) است؛ این سیستم برای انجام تراکنش‌های سریع و کم‌هزینه خارج از بلاکچین اصلی بیت کوین طراحی شده است.

شبکه لایتنینگ بر اساس مفهوم کانال‌های پرداخت (Payment Channels) کار می‌کند. در این مدل، دو کاربر ابتدا یک تراکنش روی بلاکچین بیت کوین ثبت می‌کنند تا یک کانال پرداخت میان آن‌ها ایجاد شود. پس از آن، کاربران می‌توانند تعداد زیادی تراکنش را خارج از زنجیره اصلی انجام دهند، بدون اینکه لازم باشد هر تراکنش در بلاکچین ثبت شود. در پایان، نتیجه نهایی کانال دوباره در بلاکچین بیت کوین ثبت می‌شود.

این ساختار باعث می‌شود هزاران تراکنش بتوانند خارج از زنجیره اصلی پردازش شوند و تنها نتیجه نهایی در بلاکچین ذخیره شود. در نتیجه، فشار روی شبکه اصلی بیت کوین کاهش می‌یابد و کارمزدها نیز پایین‌تر می‌آید.

اما اجرای چنین سیستمی در نسخه اولیه بیت کوین با یک مانع جدی روبرو بود و آن هم مشکل چکش‌خواری تراکنش‌ها بود. همان‌طور که پیش‌تر اشاره شد، در ساختار قدیمی تراکنش‌ها امکان تغییر شناسه تراکنش وجود داشت و این موضوع می‌توانست عملکرد کانال‌های پرداخت را مختل کند، زیرا بسیاری از قراردادهای لایتنینگ به شناسه دقیق تراکنش‌ها وابسته هستند.

سگویت با جدا کردن داده‌های امضا از بدنه تراکنش، این مشکل را تا حد زیادی برطرف کرد و شناسه تراکنش‌ها را پایدارتر ساخت؛ این اصلاح فنی باعث شد پیاده‌سازی شبکه لایتنینگ به شکل عملی امکان‌پذیر شود.

به همین دلیل، بسیاری از توسعه‌دهندگان معتقدند SegWit فقط ظرفیت بلاک‌ها را افزایش نداد، بلکه مسیر توسعه راهکارهای مقیاس‌پذیری لایه دوم در بیت کوین را نیز باز کرد. امروزه بسیاری از کیف پول‌ها و سرویس‌های پرداخت بیت کوینی از Lightning Network استفاده می‌کنند تا تراکنش‌ها را با سرعت بیشتر و کارمزد کمتر انجام دهند.

پروپوزال SegWit2x چه بود و چرا اجرا نشد؟

هم‌زمان با بحث‌های مربوط به مقیاس‌پذیری بیت کوین، جامعه این شبکه درباره بهترین راه‌حل برای افزایش ظرفیت تراکنش‌ها اختلاف نظر داشت. برخی توسعه‌دهندگان و فعالان صنعت معتقد بودند اندازه بلاک‌های بیت کوین باید مستقیماً افزایش یابد و در مقابل، گروه دیگری ترجیح می‌دادند از راهکارهایی مانند SegWit و فناوری‌های لایه دوم استفاده شود.

در سال ۲۰۱۷ پیشنهادی با نام SegWit2x مطرح شد که تلاش می‌کرد این دو دیدگاه را با هم ترکیب کند. طبق این طرح، ابتدا SegWit در شبکه فعال می‌شد و سپس اندازه بلاک بیت کوین از ۱ مگابایت به ۲ مگابایت افزایش پیدا می‌کرد. این پیشنهاد در قالب توافقی موسوم به New York Agreement میان تعدادی از شرکت‌های فعال در حوزه بیت کوین، از جمله برخی صرافی‌ها و استخرهای استخراج، مطرح شد.

هدف SegWit2x این بود که هم مشکل مقیاس‌پذیری در کوتاه‌مدت حل شود و هم مسیر توسعه آینده شبکه باز بماند. با این حال، این طرح با مخالفت بخش قابل‌توجهی از جامعه بیت کوین، به‌ویژه توسعه‌دهندگان هسته بیت کوین (Bitcoin Core)، روبرو شد.

مخالفان معتقد بودند افزایش اندازه بلاک از طریق هارد فورک می‌تواند ریسک‌های فنی و امنیتی ایجاد کند و همچنین باعث متمرکزتر شدن شبکه شود. از دید آن‌ها، اگر اندازه بلاک بیش از حد افزایش پیدا کند، اجرای نود کامل برای کاربران عادی دشوارتر خواهد شد و در نتیجه تعداد نودهای مستقل کاهش می‌یابد.

با افزایش اختلاف نظرها، اجرای هارد فورک SegWit2x که قرار بود در نوامبر ۲۰۱۷ انجام شود، در نهایت لغو شد. در بیانیه‌ای که از سوی برگزارکنندگان این طرح منتشر شد، اعلام شد که به دلیل نبود اجماع گسترده در جامعه بیت کوین، ادامه دادن این پروژه منطقی نیست.

ماجرای SegWit2x یکی از مهم‌ترین نمونه‌های اختلاف نظر در تاریخ بیت کوین بود. این رویداد نشان داد که در این شبکه، حتی اگر شرکت‌های بزرگ و استخرهای استخراج از یک طرح حمایت کنند، بدون اجماع گسترده در جامعه و میان نودهای شبکه، اجرای تغییرات اساسی در پروتکل بسیار دشوار خواهد بود.

وضعیت استفاده از SegWit در شبکه بیت کوین امروز

از زمان فعال‌سازی SegWit در سال ۲۰۱۷، استفاده از این فناوری در شبکه بیت کوین به‌تدریج افزایش یافته است. در سال‌های ابتدایی، بسیاری از کیف پول‌ها و صرافی‌ها هنوز از سگویت پشتیبانی کامل نمی‌کردند و به همین دلیل سهم تراکنش‌های SegWit در شبکه نسبتاً پایین بود. اما با گذشت زمان و بروزرسانی زیرساخت‌های مختلف، استفاده از این استاندارد به‌شدت رشد کرد.

امروزه بخش بزرگی از تراکنش‌های بیت کوین از قالب SegWit استفاده می‌کنند. بسیاری از کیف پول‌های محبوب، صرافی‌های ارز دیجیتال و سرویس‌های پرداخت از آدرس‌های SegWit یا Native SegWit پشتیبانی می‌کنند و این موضوع باعث شده است که کاربران بتوانند تراکنش‌های خود را با کارمزد کمتر و کارایی بیشتری انجام دهند.

افزایش پذیرش سگویت چند پیامد مهم برای شبکه بیت کوین داشته است. نخست اینکه ظرفیت مؤثر بلاک‌ها افزایش یافته و در نتیجه تعداد تراکنش‌هایی که در هر بلاک ثبت می‌شوند بیشتر شده است. دوم اینکه کارمزدهای شبکه در بسیاری از دوره‌ها نسبت به زمانی که SegWit هنوز فراگیر نشده بود، منطقی‌تر شده است.

علاوه بر این، رشد استفاده از فناوری‌هایی مانند Lightning Network نیز تا حدی به گسترش سگویت کمک کرده است. بسیاری از کیف پول‌هایی که از شبکه لایتنینگ پشتیبانی می‌کنند، به‌طور پیش‌فرض از آدرس‌های SegWit استفاده می‌کنند تا تراکنش‌های اولیه با کارایی بیشتری در بلاکچین ثبت شوند.

در مجموع، می‌توان گفت که سگویت امروز به یکی از بخش‌های مهم زیرساخت فنی بیت کوین تبدیل شده است. اگرچه هنوز همه تراکنش‌های شبکه از این قالب استفاده نمی‌کنند، اما روند کلی نشان می‌دهد سهم تراکنش‌های SegWit در شبکه بیت کوین در طول زمان افزایش یافته است.

خرید بیت کوین و استفاده از آدرس‌های SegWit

برای کاربران عادی که قصد خرید یا نگهداری بیت کوین دارند، استفاده از آدرس‌های SegWit می‌تواند مزایای عملی مهمی داشته باشد. مهم‌ترین این مزایا کاهش کارمزد تراکنش‌ها و استفاده بهینه‌تر از فضای بلاک است. به همین دلیل بسیاری از کیف پول‌های جدید به‌طور پیش‌فرض آدرس‌های SegWit یا Native SegWit را در اختیار کاربران قرار می‌دهند.

هنگام خرید بیت کوین از صرافی‌های ارز دیجیتال، کاربران معمولاً باید یک آدرس کیف پول برای دریافت بیت کوین وارد کنند. اگر کیف پول مورد استفاده از آدرس‌های SegWit پشتیبانی کند، بهتر است از همین نوع آدرس استفاده شود. این کار باعث می‌شود در زمان ارسال یا جابه‌جایی بیت کوین، کارمزد شبکه کمتر باشد.

در حال حاضر بیشتر صرافی‌های بزرگ ارز دیجیتال نیز از ارسال و دریافت بیت کوین از طریق آدرس‌های SegWit پشتیبانی می‌کنند. به همین دلیل کاربران می‌توانند بدون مشکل خاصی از این نوع آدرس‌ها برای انتقال بیت کوین میان کیف پول‌ها و صرافی‌ها استفاده کنند.

برای مثال، هنگام خرید بیت کوین از یک صرافی داخلی یا خارجی، می‌توان ‌BTC خریداری‌شده را به یک کیف پول شخصی با آدرس SegWit منتقل کرد. بسیاری از کاربران برای مدیریت دارایی‌های دیجیتال خود از کیف پول‌هایی استفاده می‌کنند که از آدرس‌های Native SegWit پشتیبانی می‌کنند، زیرا این نوع آدرس‌ها معمولاً کارمزد کمتری در تراکنش‌ها ایجاد می‌کنند.

در مجموع، استفاده از آدرس‌های SegWit برای کاربرانی که قصد خرید، نگهداری یا انتقال بیت کوین دارند یک انتخاب منطقی محسوب می‌شود. این نوع آدرس‌ها علاوه بر کاهش هزینه تراکنش‌ها، با ساختار به‌روزتر شبکه بیت کوین نیز سازگارتر هستند و در بسیاری از کیف پول‌ها به‌عنوان گزینه پیش‌فرض ارائه می‌شوند.

جمع‌بندی؛ سگویت چگونه مسیر توسعه بیت کوین را تغییر داد؟

سگویت یکی از مهم‌ترین بروزرسانی‌های فنی در تاریخ بیت کوین است که با هدف بهبود مقیاس‌پذیری و کارایی شبکه معرفی شد. این ارتقا با جدا کردن داده‌های امضای تراکنش از ساختار اصلی آن‌ها، استفاده از فضای بلاک را بهینه‌تر کرد و امکان ثبت تراکنش‌های بیشتری را در هر بلاک فراهم آورد. در نتیجه، شبکه بیت کوین توانست بدون افزایش مستقیم اندازه بلاک‌ها، ظرفیت پردازش تراکنش‌های خود را افزایش دهد.

این به‌روزرسانی علاوه بر بهبود کارایی شبکه، یک مشکل قدیمی به نام چکش‌خواری تراکنش‌ها (Transaction Malleability) را نیز برطرف کرد. رفع این مشکل نقش مهمی در توسعه فناوری‌های جدید در اکوسیستم بیت کوین داشت و مسیر را برای راهکارهای لایه دوم مانند Lightning Network هموار کرد.

امروزه بسیاری از کیف پول‌ها، صرافی‌ها و سرویس‌های مرتبط با بیت کوین از آدرس‌های SegWit و Native SegWit پشتیبانی می‌کنند. استفاده از این آدرس‌ها به کاربران کمک می‌کند تراکنش‌های خود را با کارمزد کمتر و کارایی بیشتر انجام دهند. به همین دلیل، سگویت نه‌تنها یک ارتقای فنی مهم در گذشته بیت کوین محسوب می‌شود، بلکه همچنان بخش مهمی از زیرساخت فعلی این شبکه را تشکیل می‌دهد.

سوالات متداول