یادداشت جدیدی از کارشناسان فدرال رزرو در ۴ سپتامبر (۱۳ شهریور) توضیح میدهد که استیبلکوینهای پرداختیِ قانونگذاریشده چگونه ممکن است وارد محاسبات عرضه پول آمریکا، یعنی M1 یا M2، شوند. اما برای اینکه کل ارزش استیبلکوینهای در گردش مستقیماً جزو M1 یا M2 حساب شود، ابتدا باید در روش حسابداری و نحوه محاسبه این شاخصها تغییراتی ایجاد شود.
خلاصه خبر
- یادداشت فدرال رزرو میگوید استیبلکوینهای پرداختی در آینده، بسته به کاربردشان، ممکن است در M1 یا M2 قرار بگیرند؛ اما برای جلوگیری از دوبارهشماری دلارها، باید پشتوانه و محل استفاده آنها جداگانه بررسی شود.
- ورود استیبلکوینها به M1/M2 لزوماً به معنی خلق پول جدید نیست و میتواند صرفاً نتیجه تغییر روش محاسبه باشد؛ ضمن اینکه تعریف فعلی M1 و M2 هنوز تغییری نکرده است.
به گزارش کریپتو اسلیت، استیبلکوینهای پرداختی در حال حاضر جزو شاخصهای عرضه پول آمریکا (M1 و M2) محسوب نمیشوند. یادداشت جدید فدرال رزرو میگوید در آینده، نحوه محاسبه آنها به کاربرد اقتصادیشان بستگی خواهد داشت. همچنین باید داراییهای پشتوانهای که همین حالا در M1 یا M2 حساب شدهاند و فعالیت استیبلکوینها خارج از آمریکا از محاسبات جدا شوند. در غیر این صورت، ممکن است افزایش ظاهری حجم پول فقط به این دلیل باشد که دلارهای قبلاً محاسبهشده، این بار در قالب استیبلکوین دوباره شمرده شدهاند.
این موضوع برای کسانی مهم است که از M1 و M2 برای سنجش نقدینگی دلار استفاده میکنند؛ چون افزایش آماری M1 یا M2 لزوماً به معنی ایجاد پول یا قدرت خرید جدید نیست و ممکن است فقط نتیجه تغییر روش محاسبه باشد.
این یادداشت، تحقیق مستقل کارشناسان فدرال رزرو است و فقط دیدگاه نویسندگان را منعکس میکند؛ بخشی از تصمیمگیری یا سیاست رسمی فدرال رزرو نیست. بنابراین تعریف فعلی M1 و M2 تغییری نکرده و مطالب مطرحشده صرفاً سناریوهای احتمالی و مشروط برای آینده هستند.
استیبلکوینها چطور ممکن است وارد M1 یا M2 شوند؟
فدرال رزرو میگوید نحوه قرار گرفتن استیبلکوینهای پرداختی در M1 یا M2 به کاربرد واقعی آنها بستگی دارد:
- اگر بیشتر برای ذخیره ارزش یا معاملات کریپتویی استفاده شوند، احتمالاً در بخشهای کمنقدشوندهتر M2 قرار میگیرند.
- اگر بهطور گسترده برای پرداختهای روزمره خانوارها و کسبوکارها استفاده شوند، به دلیل قابلیت انتقال سریع، میتوانند در M1 قرار بگیرند.
اما یک مشکل مهم وجود دارد: دوبارهشماری دلارها. طبق قانون GENIUS، ناشران استیبلکوین باید به ازای هر واحد، پشتوانه ۱ به ۱ داشته باشند؛ این پشتوانه میتواند سپرده بانکی، اوراق خزانه آمریکا یا صندوقهای بازار پول دولتی باشد. بخشی از این داراییها همین حالا در M1 یا M2 محاسبه شدهاند. بنابراین اگر خود استیبلکوین هم به ارزش کامل به M1/M2 اضافه شود، ممکن است یک دلار هم در قالب پشتوانه و هم در قالب استیبلکوین شمرده شود.
برای جلوگیری از این مشکل، سه موضوع باید مشخص شود:
- کاربرد: استیبلکوین بیشتر پول پرداختی است یا ابزار پسانداز و معامله؟
- پشتوانه: چه مقدار از پشتوانه آن قبلاً در M1 یا M2 محاسبه شده است؟
- موقعیت جغرافیایی: چه مقدار از استیبلکوینها واقعاً در اختیار کاربران آمریکایی است، نه کاربران سراسر جهان؟
یک مشکل دیگر هم تشخیص تراکنشهای واقعی پرداختی از فعالیتهای پیچیده کریپتویی است. پژوهش BIS روی بیش از ۵۹۳ میلیون لاگ رویداد از ۱۴۱ میلیون تراکنش اتریوم در سال ۲۰۲۵ نشان داد نزدیک به ۶۰ درصد رویدادهای انتقال در تراکنشهای پیچیده رخ دادهاند؛ تراکنشهایی که میتوانند شامل معامله، وامدهی، آربیتراژ، تأمین نقدینگی و تسویه باشند. بنابراین شمردن هر انتقال بهعنوان یک پرداخت واقعی میتواند میزان استفاده از استیبلکوینها بهعنوان پول را بیش از حد نشان دهد.
در نهایت، برای محاسبه دقیق اثر استیبلکوینها بر M1 و M2، هنوز دادههای کافی درباره نوع استفاده، ترکیب پشتوانه و محل دارندگان وجود ندارد. بنابراین فعلاً نمیتوان گفت ورود استیبلکوینها به M1 یا M2 دقیقاً چه مقدار به عرضه پول آمریکا اضافه خواهد کرد.
البته این نکته را در نظر بگیرید که افزایش M1 یا M2 بهدلیل اضافه شدن استیبلکوینها لزوماً به معنی خلق دلار جدید نیست؛ ممکن است بخشی از همان دلارهای موجود فقط در قالب جدیدی دوباره در آمار ظاهر شوند.
