معرفی تمام استانداردهای توکن ERC در شبکه اتریوم

خلاصه مطلب

استانداردهای ERC زیرساخت مشترک دنیای اتریوم هستند؛ قوانینی که مشخص می‌کنند توکن‌ها چگونه ساخته شوند، چگونه منتقل شوند و چگونه با کیف پول‌ها و قراردادهای هوشمند تعامل داشته باشند. بدون این استانداردها، هر پروژه زبان و منطق خودش را داشت و اکوسیستم اتریوم به جزیره‌های جدا از هم تبدیل می‌شد. ERC-20 اقتصاد توکنی و توکن‌های قابل‌تعویض را ممکن کرد، ERC-721 مفهوم مالکیت دیجیتال یکتا را به دنیا آورد و ERC-1155 با مدیریت چند نوع توکن در یک قرارداد، بهره‌وری و کارایی پروژه‌ها را افزایش داد. استانداردهای دیگر مانند ERC-4626، ERC-1400 و ERC-4337 نیز هرکدام پاسخی به نیازهای جدید در حوزه دیفای، توکن‌های اوراق بهادار و تجربه کاربری کیف پول‌ها بوده‌اند. در مجموع، ERCها ستون فقرات نوآوری در اتریوم هستند و تعامل‌پذیری، امنیت و توسعه سریع پروژه‌های بلاکچینی را تضمین می‌کنند.

مقدمه

اتریوم فقط یک رمزارز نیست؛ یک بستر برنامه‌نویسی غیرمتمرکز است که هزاران پروژه روی آن ساخته شده‌اند. برای اینکه این پروژه‌ها بتوانند با یکدیگر تعامل داشته باشند، نیاز به مجموعه‌ای از قواعد مشترک وجود دارد. استانداردهای ERC همین نقش را ایفا می‌کنند: آن‌ها تعیین می‌کنند یک توکن چه توابعی داشته باشد، چه ساختاری را رعایت کند و چگونه با سایر اجزای اکوسیستم هماهنگ شود. نتیجه این استانداردسازی، شکل‌گیری یکی از بزرگ‌ترین اقتصادهای دیجیتال جهان بوده است. در ادامه مهم‌ترین استانداردهای اتریومی را زیر ذره‌بین می‌بریم و آنها را توضیح می‌دهیم.

استاندارد ERC یا استاندارد اتریوم چیست؟

بیایید خیلی ساده شروع کنیم. فرض کنید هر شرکتی که می‌خواهد شارژر موبایل بسازد، برای خودش یک نوع سوکت متفاوت طراحی کند. در این صورت شما برای هر گوشی باید یک شارژر جداگانه بخرید. اما وقتی یک استاندارد مشترک مثل USB تعریف می‌شود، همه تولیدکننده‌ها از همان قالب پیروی می‌کنند و دستگاه‌ها با هم سازگار می‌شوند.

در شبکه اتریوم هم استاندارد ERC دقیقاً همین نقش را بازی می‌کند؛ یک «قالب مشترک» که به توسعه‌دهندگان می‌گوید توکن‌ها و قراردادهای هوشمند باید چگونه طراحی شوند تا با کل اکوسیستم هماهنگ باشند.

اما ERC مخفف چیست؟

ERC مخفف Ethereum Request for Comments به معنای «درخواست پیشنهاد برای اتریوم» است. هر ERC در واقع یک پیشنهاد فنی است که مشخص می‌کند یک نوع توکن یا قابلیت جدید چه قوانینی باید داشته باشد. اگر این پیشنهاد توسط جامعه توسعه‌دهندگان پذیرفته شود، به یک استاندارد رسمی تبدیل می‌شود. برای مثال، استاندارد معروف ERC-20 مشخص می‌کند یک توکن قابل‌تعویض باید چه توابعی داشته باشد که در ادامه آن را توضیح می‌دهیم.

به زبان ساده‌تر، استاندارد ERC مثل یک دفترچه راهنماست. وقتی یک تیم می‌خواهد توکن بسازد، به‌جای اینکه همه‌چیز را از صفر و با قوانین دلخواه خودش طراحی کند، از این راهنمای آماده استفاده می‌کند. نتیجه چیست؟ توکن ساخته‌شده فوراً با کیف پول‌ها، صرافی‌ها و اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز سازگار می‌شود. یعنی اگر شما یک توکن استاندارد داشته باشید، اکثر ولت‌ها بدون نیاز به تغییر خاصی می‌توانند آن را نمایش دهند و مدیریت کنند.

اما اهمیت وجود این استانداردها فقط در راحتی کار نیست. اتریوم یک اکوسیستم باز و غیرمتمرکز است که هزاران پروژه مختلف روی آن فعالیت می‌کنند. اگر هر پروژه قوانین مخصوص خودش را داشت، این اکوسیستم به مجموعه‌ای از جزیره‌های جدا از هم تبدیل می‌شد. استانداردهای ERC باعث می‌شوند همه پروژه‌ها «یک زبان مشترک» داشته باشند. این زبان مشترک همان چیزی است که امکان تعامل‌پذیری را فراهم می‌کند.

همچنین بخوانید: اتریوم چیست؟

معرفی انواع استانداردهای اتریوم

همانطور که گفتیم، استاندارد ERC را می‌توان«قانون بازی» در اتریوم توصیف کرد. قانونی که باعث می‌شود نوآوری آزادانه اتفاق بیفتد، اما در عین حال نظم و سازگاری در کل شبکه حفظ شود.

بدون این استانداردها، توسعه‌دهندگان مجبور بودند برای هر توکن جدید، یک کد کاملاً متفاوت و اختصاصی بنویسند. صرافی‌ها هم برای لیست کردن هر ارز جدید، باید ماه‌ها وقت صرف می‌کردند تا بفهمند آن ارز چگونه کار می‌کند. اما حالا به لطف ERC، شما می‌توانید در عرض چند دقیقه یک توکن بسازید و مطمئن باشید که در تمام دنیای اتریوم به رسمیت شناخته می‌شود.

ERC-20؛ تولد اقتصاد توکنی اتریوم

وقتی اتریوم در سال‌های ابتدایی خود رشد می‌کرد، توسعه‌دهندگان برای ساخت توکن مجبور بودند قراردادهای اختصاصی بنویسند. مشکل اینجا بود که هیچ هماهنگی‌ای میان آن‌ها وجود نداشت؛ هر توکن منطق خودش را داشت و کیف پول‌ها و صرافی‌ها باید برای هرکدام جداگانه پشتیبانی می‌نوشتند.

استاندارد توکنی ERC-20 اما این آشفتگی را پایان داد. ERC-20 مشهورترین استاندارد توکن در اتریوم است. تقریباً تمام ارزهایی که می‌شناسید مثل تتر، یونی‌سواپ و شیبا اینو، از این استاندارد توکنی استفاده می‌کنند. ویژگی اصلی این توکن‌ها تعویض‌پذیری یا اصطلاحا مثلی بودن (Fungibility) است. یعنی یک واحد از توکن X با واحد دیگر آن هیچ فرقی ندارد؛ درست مثل اسکناس‌های ۱۰۰۰ تومانی که ارزش یکسانی دارند. بنابراین فرقی نمی‌کند از کدام صرافی یا پلتفرم برای خرید تتر بر بستر شبکه اتریوم استفاده کنید؛ همه آنها یک توکن را می‌فروشند که واحدهای آن ویژگی‌ها و کانترکت یکسانی دارند.

ERC-20 مجموعه‌ای از توابع مشخص را تعریف می‌کند؛ مانند transfer برای انتقال توکن، balanceOf برای بررسی موجودی، approve و allowance برای اعطای مجوز خرج‌کردن به قراردادهای دیگر. همین چارچوب مشترک باعث شده هزاران پروژه بدون نیاز به بازنویسی زیرساخت، بتوانند توکن خود را ایجاد کنند. 

البته ERC-20 نقص‌های خاص خودش را داشت، مثلا اگر توکن به یک قرارداد ناسازگار ارسال می‌شد، دارایی برای همیشه از بین می‌رفت. همین ضعف زمینه‌ساز استانداردهای بعدی شد.

ERC-721؛ تولد NFTها و مفهوم مالکیت دیجیتال

اگر ERC-20 اقتصاد توکنی اتریوم را ساخت، ERC-721 مفهوم «مالکیت دیجیتال منحصربه‌فرد» را وارد بلاکچین کرد.

تا قبل از سال ۲۰۱۷، تمام توکن‌های اتریوم تعویض‌پذیر بودند؛ یعنی هر واحد با واحد دیگر برابر بود. اما دنیای واقعی همیشه این‌طور نیست. شما نمی‌توانید بگویید یک تابلو نقاشی با تابلوی دیگر دقیقاً یکسان است. هر کدام ویژگی، تاریخچه و ارزش خاص خود را دارند. همین نیاز باعث تولد ERC-721 شد.

استاندارد ERC-721 پایه‌گذار NFTها (توکن‌های غیرقابل تعویض یا غیرمثلی) بود و به دنبال آن شاهد رونق این دسته از توکن‌ها در بلاکچین اتریوم بودیم. در این استاندارد هر توکن یک tokenId منحصربه‌فرد دارد و باعث می‌شود تا دو دارایی متمایز از هم باقی بمانند.

مشابه با ERC-20، این استاندارد توکنی هم توابع خاص خودش را دارد. مثلا تابع ownerOf مشخص می‌کند مالک یک NFT کیست یا transferFrom برای انتقال مالکیت استفاده می‌شود.

البته اهمیت ERC-721 فقط در هنر دیجیتال نبود؛ این استاندارد پایه‌ی صنعت گیم‌فای، متاورس و توکنیزه‌کردن دارایی‌های واقعی شد که امروزه طرفداران زیادی دارند.

اما مشکل اینجا بود: اگر یک پروژه نیاز داشت هم توکن تعویض‌پذیر داشته باشد و هم NFT، باید دو قرارداد جداگانه می‌نوشت. همچنین مدیریت تعداد زیادی NFT در یک تراکنش پرهزینه بود. همین مسئله باعث شکل‌گیری استاندارد بعدی شد.

ERC-1155؛ استاندارد چندمنظوره برای بازی‌ها و اقتصادهای پیچیده

با رشد بازی‌های بلاکچینی، نیاز به یک استاندارد منعطف‌تر حس شد. تصور کنید در یک بازی، هم کوین دارید، هم شمشیر کمیاب، هم آیتم‌هایی که تعداد محدود اما مشابه دارند. طبیعتا مدیریت این آیتم‌ها کنار یکدیگر با استانداردهای توکنی قبلی بسیار دشوار و چالش‌برانگیز بود.

همان‌طور که گفتیم، مشکل ERC-721 این بود که اگر پروژه‌ای هم توکن تعویض‌پذیر می‌خواست و هم NFT، باید دو قرارداد جداگانه پیاده‌سازی می‌کرد. این یعنی پیچیدگی بیشتر، کارمزد گس بالاتر و مدیریت سخت‌تر. اینجا بود که ERC-1155 متولد شد؛ استانداردی که توسط تیم انجین (Enjin) معرفی شد و یک راه‌حل هوشمندانه برای مدیریت چند نوع توکن در یک قرارداد واحد ارائه داد.

با استاندارد ERC-1155 می‌توان هم توکن تعویض‌پذیر داشت (مثل سکه داخل بازی) و هم توکن غیرقابل تعویض (مثل شمشیر افسانه‌ای)، بدون اینکه نیاز به دو ساختار جدا باشد. حتی مفهومی به نام «توکن نیمه‌تعویض‌پذیر» هم در این استاندارد ممکن شد؛ دارایی‌هایی که در ابتدا مشابه هم هستند اما بعداً ویژگی منحصربه‌فرد پیدا می‌کنند.

یکی از مهم‌ترین مزیت‌های ERC-1155 قابلیت انتقال دسته‌ای (Batch Transfer) است. یعنی می‌توان چند نوع توکن مختلف را در یک تراکنش منتقل کرد. این موضوع در پروژه‌های گیم‌فای و متاورسی باعث صرفه‌جویی جدی در کارمزد می‌شود.

ERC-1155 جایگزین ERC-20 یا ERC-721 نیست؛ بلکه پلی میان آن‌هاست. استانداردی برای پروژه‌هایی که اکوسیستم دارایی پیچیده دارند.

ERC-777؛ نسخه پیشرفته‌تر ERC-20

با وجود موفقیت ERC-20، این استاندارد محدودیت‌هایی داشت. از جمله این محدودیت‌ها می‌توان در مدیریت مجوز توکن‌ها و نحوه تعامل با قراردادهای دیگر اشاره کرد.

ERC-777 با هدف بهبود همین نقاط ضعف معرفی شد. مهم‌ترین نوآوری آن سیستم «اپراتور» است. در این مدل، دارنده توکن می‌تواند یک آدرس را به‌عنوان اپراتور معرفی کند تا به‌صورت خودکار برخی عملیات را انجام دهد. این قابلیت برای پرداخت‌های دوره‌ای، استیکینگ خودکار یا سرویس‌های دیفای بسیار کاربردی است.

همچنین ERC-777 مکانیزم callback دارد؛ یعنی هنگام دریافت توکن، قرارداد مقصد می‌تواند یک واکنش مشخص انجام دهد. این ویژگی تعامل قراردادها را هوشمندتر و امن‌تر می‌کند.

البته با وجود اینکه ERC-777 از نظر فنی پیشرفته‌تر از ERC-20 است، اما به اندازه آن پذیرفته نشده. دلیلش هم مشخص است؛ اکوسیستم اتریوم به استاندارد توکنی ERC-20 عادت کرده و مهاجرت به استاندارد جدید برای پروژه‌ها دشوار است.

ERC-223؛ جلوگیری از نابودی تصادفی دارایی‌ها

همانطور که گفتیم، یکی از ضعف‌های جدی ERC-20 این بود که اگر کاربر توکن را به یک قرارداد ناسازگار ارسال می‌کرد، دارایی برای همیشه از دست می‌رفت.

ERC-223 برای حل همین مشکل طراحی شد. در این استاندارد، هنگام انتقال توکن به یک قرارداد، ابتدا بررسی می‌شود که قرارداد مقصد توانایی دریافت آن را دارد یا نه. اگر نداشته باشد، تراکنش برگشت می‌خورد.

علاوه بر این، ERC-223 انتقال توکن و ارسال داده را در یک تراکنش انجام می‌دهد که از نظر مصرف گس هم بهینه‌تر است.

البته مثل استاندارد قبلی، با وجود مزایای فنی، ERC-223 هرگز نتوانست جای ERC-20 را بگیرد، اما نقش مهمی در تکامل استانداردهای بعدی ایفا کرد.

ERC-827؛ تکمیل نسخه کلاسیک ERC-20

استاندارد ERC-827 در واقع یک نسخه توسعه‌یافته از ERC-20 است. اگر ERC-20 را پایه توکن‌های قابل‌تعویض در اتریوم بدانیم، ERC-827 تلاش می‌کند محدودیت‌های آن را کمی گسترش دهد.

در ERC-20، وقتی شما توکنی را انتقال می‌دهید، فقط خود انتقال انجام می‌شود. اما ERC-827 این امکان را اضافه می‌کند که همراه با انتقال توکن، یک «دستور اجرایی» هم ارسال شود. یعنی توکن می‌تواند همزمان با جابه‌جایی، یک قرارداد هوشمند دیگر را هم فراخوانی کند؛ درست مثل استاندارد ERC-777.

به زبان ساده‌تر، این استاندارد اجازه می‌دهد انتقال توکن‌ها هوشمندتر و تعاملی‌تر شود. مثلاً کاربر بتواند با یک تراکنش هم توکن ارسال کند و هم یک عملیات خاص در یک پلتفرم دیفای انجام دهد. البته به دلیل پیچیدگی‌های امنیتی، این استاندارد کمتر از ERC-20 مورد استفاده گسترده قرار گرفته است.

ERC-165؛ زبان مشترک قراردادهای هوشمند

ERC-165 شاید یک استاندارد توکنی مستقیم نباشد، اما نقش بسیار مهمی در اکوسیستم اتریوم دارد. این استاندارد به قراردادهای هوشمند اجازه می‌دهد اعلام کنند از چه «اینترفیس‌هایی» پشتیبانی می‌کنند. یعنی یک قرارداد می‌تواند پاسخ دهد که آیا مثلاً از استاندارد ERC-721 پشتیبانی می‌کند یا نه.

تابع اصلی آن supportsInterface است که یک شناسه ۴ بایتی دریافت می‌کند و مشخص می‌کند قرارداد از آن قابلیت پشتیبانی می‌کند یا خیر.

در عمل، ERC-165 باعث شده تعامل بین قراردادها ساختاریافته‌تر و قابل‌پیش‌بینی‌تر شود. بسیاری از استانداردهای جدیدتر نیز از همین مکانیزم برای اعلام سازگاری استفاده می‌کنند.

ERC-4626؛ استاندارد خزانه‌های سودده دیفای

در اکوسیستم دیفای، مفهومی به نام Yield Vault یا همان خزانه‌های سودده بسیار رایج است؛ جایی که کاربر توکن واریز می‌کند و در ازای آن سود دریافت می‌کند.

ERC-4626 برای استانداردسازی این خزانه‌های سودده معرفی شد. این استاندارد یک API مشخص تعریف می‌کند تا همه Vaultها رفتار یکسانی داشته باشند: بتوان به آنها واریز کرد، توکن‌ها را برداشت کرد و سهم هر کاربر و میزان سود او را نمایش داد.

نتیجه معرفی این استاندارد نیز یکپارچگی بیشتر در بازارهای وام‌دهی دیفای، اگرگیتورهای سود و پروتکل‌های استیکینگ بود.

ERC-4626 در واقع دیفای را حرفه‌ای‌تر و تعامل‌پذیرتر کرد؛ چون توسعه‌دهندگان دیگر مجبور نبودند برای هر Vault منطق اختصاصی بنویسند.

ERC-865؛ پرداخت کارمزد بدون نیاز به ETH

یکی از موانع بزرگ برای کاربران تازه‌وارد این است که برای انتقال توکن باید ارز دیجیتال بومی بلاکچین اتریوم یعنی توکن اتر (ETH) داشته باشند تا کارمزد پرداخت کنند.

ERC-865 این مسئله را هدف گرفت. در این استاندارد، کاربر می‌تواند یک تراکنش را امضا کند و شخص یا اپلیکیشن دیگری هزینه گس را پرداخت کند. این مفهوم به «Pre-Signed Transfer» معروف است.

این ویژگی برای پرداخت‌های درون‌برنامه‌ای، ریزتراکنش‌ها و اپلیکیشن‌های کاربرمحور بسیار جذاب است و طرفداران زیادی دارد چراکه تجربه کاربری را ساده‌تر می‌کند.

ERC-1132؛ قفل‌کردن توکن‌ها

در بسیاری از پروژه‌ها طبق توکنومیکی که دارند نیاز است توکن‌ها برای مدتی مشخص قفل شوند؛ مثلاً توکن‌های تیم توسعه تا پایان دوره وستینگ آزاد نشوند.

ERC-1132 قابلیت Lock و Unlock استانداردشده را ارائه می‌دهد. این یعنی پروژه‌ها می‌توانند بدون پیاده‌سازی مکانیزم اختصاصی، توکن‌ها را تا زمان مشخصی غیرقابل انتقال کنند. این استاندارد نقش مهمی در ایجاد اعتماد و شفافیت در اقتصاد توکنی پروژه‌ها دارد.

ERC-621؛ امکان افزایش یا کاهش عرضه توکن

استاندارد ERC-621 یکی دیگر از توسعه‌های ERC-20 محسوب می‌شود. در ERC-20، میزان عرضه کل توکن معمولاً هنگام ایجاد مشخص می‌شود. اما ERC-621 قابلیتی اضافه می‌کند که به صادرکننده توکن اجازه می‌دهد عرضه کل توکن را افزایش یا کاهش دهد.

این قابلیت برای پروژه‌هایی که نیاز به توکن‌سوزی، صدور تدریجی توکن‌ها یا مدیریت تورم آنها دارند ضروری است. مثلاً اگر یک پروژه بخواهد بخشی از کارمزدها را بسوزاند تا عرضه کاهش یابد، ERC-621 چارچوبی استاندارد برای این کار فراهم می‌کند. به زبان ساده‌تر می‌توان گفت که این استاندارد مدیریت پولی منعطف‌تری نسبت به ERC-20 ایجاد می‌کند.

ERC-1203؛ توکن‌های چندکلاسه

ERC-1203 امکان تعریف چند «کلاس» توکن در یک قرارداد را فراهم می‌کند. برای مثال، یک سیستم وفاداری می‌تواند در یک ساختار واحد، سطح برنزی، نقره‌ای و طلایی داشته باشد. این استاندارد برای پروژه‌های سازمانی و سیستم‌های امتیازدهی بسیار کاربردی است.

ERC-884؛ مالکیت کسری دارایی‌ها

استاندارد توکنی ERC-884 با تمرکز بر مالکیت کسری (Fractional Ownership) معرفی شد. در این مدل، یک دارایی واقعی، مثلاً ملک یا اثر هنری می‌تواند به بخش‌های کوچک تقسیم شود و هر توکن نماینده بخشی از آن باشد؛ ایده‌ای که مسیر توکنیزه‌کردن دارایی‌های واقعی را هموار می‌کند.

اگرچه این استاندارد هنوز به طور گسترده پذیرفته نشده، اما از نظر مفهومی پلی میان دنیای سنتی و بلاکچین محسوب می‌شود.

ERC-1400؛ استاندارد توکن‌های اوراق بهادار

با رشد عرضه اولیه کوین (ICO)، خیلی زود پای قانون‌گذاران به بازار باز شد. پروژه‌ها دیگر فقط توکن کاربردی منتشر نمی‌کردند؛ برخی از آن‌ها عملاً نماینده سهام، اوراق قرضه یا دارایی‌های مالی بودند. اما مشکل اینجا بود: استاندارد ERC-20 هیچ درکی از الزامات حقوقی، احراز هویت یا محدودیت‌های انتقال نداشت.

ERC-1400 برای حل همین خلأ طراحی شد. این استاندارد با تمرکز بر «توکن‌های اوراق بهادار» (Security Tokens) معرفی شد تا چارچوبی سازگار با قوانین مالی ایجاد کند. در ERC-1400 می‌توان محدودیت انتقال تعریف کرد، بررسی کرد که گیرنده شرایط قانونی لازم را دارد یا نه و حتی تراکنش‌های خاص را متوقف کرد.

یکی از ویژگی‌های مهم این استاندارد، امکان تعریف پارتیشن‌های مختلف برای توکن‌هاست؛ یعنی یک دارایی می‌تواند به بخش‌هایی با حقوق متفاوت تقسیم شود. همچنین توابعی برای بررسی اعتبار انتقال و مدیریت وضعیت حقوقی توکن‌ها در نظر گرفته شده است.

ERC-1400 بیشتر از آنکه یک استاندارد فنی صرف باشد، پلی میان بازار سرمایه سنتی و بلاکچین محسوب می‌شود. اگر روزی سهام شرکت‌ها به‌طور گسترده روی اتریوم توکنیزه شود، چنین استانداردهایی نقش کلیدی خواهند داشت.

ERC-998؛ NFTهای ترکیبی و قابل‌تجمیع

بعد از استقبال از NFTها، یک سوال مهم مطرح شد: آیا یک NFT می‌تواند مالک دارایی‌های دیگر باشد؟

در استاندارد ERC-721 هر NFT یک دارایی مستقل است. اما در دنیای واقعی، دارایی‌ها اغلب ترکیبی هستند. مثلاً یک شخصیت در بازی می‌تواند زره، شمشیر و آیتم‌های مختلف داشته باشد. ERC-998 دقیقاً برای پیاده‌سازی چنین ساختاری معرفی شد. 

این استاندارد مفهوم «NFT ترکیبی» یا «Composable NFT» را مطرح کرد؛ یعنی NFTهایی که می‌توانند مالک NFTهای دیگر یا حتی توکن‌های ERC-20 باشند. به زبان ساده‌تر، یک NFT می‌تواند به یک «بسته دارایی» تبدیل شود.

ERC-4337؛ آغاز عصر حساب‌های هوشمند

یکی از بزرگ‌ترین محدودیت‌های اتریوم این است که حساب‌های معمولی وابسته به کلید خصوصی هستند و برای هر تراکنش باید کارمزد را با ETH پرداخت کنند. این مدل برای کاربران عادی پیچیده و پرریسک است.

ERC-4337 با معرفی مفهوم «Account Abstraction» این ساختار سنتی را به چالش کشید. در این مدل، کیف پول‌ها می‌توانند به قرارداد هوشمند تبدیل شوند و منطق دلخواهی برای مدیریت تراکنش‌ها داشته باشند.

این یعنی مثلا می‌توان کیف پولی داشت که چند امضایی باشد، کارمزد را با توکن دیگری پرداخت کند یا حتی چند عملیات را در یک تراکنش ترکیب کند.

اگر ERC-20 اقتصاد توکنی را ساخت و ERC-721 مالکیت دیجیتال را تعریف کرد، ERC-4337 می‌تواند تجربه کاربری اتریوم را بازتعریف کند. این استاندارد پایه بسیاری از کیف پول‌های نسل جدید و اپلیکیشن‌های کاربرمحور وب ۳ محسوب می‌شود.

نقش استانداردهای اتریوم بر بازار خرید و فروش ارزهای دیجیتال

بازار خرید و فروش ارزهای دیجیتال فقط به عرضه و تقاضا وابسته نیست؛ زیرساخت فنی شبکه‌ها نیز نقشی تعیین‌کننده در شکل‌گیری اعتماد، نقدشوندگی و سرعت معاملات دارد. در شبکه اتریوم، این زیرساخت فنی با استانداردهای ERC تعریف می‌شود. استانداردهایی که مشخص می‌کنند یک توکن چگونه ساخته شود، چگونه منتقل شود و چگونه با کیف پول‌ها، صرافی‌ها و قراردادهای هوشمند تعامل کند. در واقع اگر ERC-20 وجود نداشت، لیست شدن هزاران توکن در صرافی‌ها به این سرعت و سادگی ممکن نبود و اگر ERC-721 معرفی نمی‌شد، بازاری به نام NFT با چنین عمقی شکل نمی‌گرفت. بنابراین استانداردهای اتریوم مستقیماً بر ساختار بازار، حجم معاملات و توسعه ابزارهای معاملاتی تأثیر گذاشته‌اند.

از سوی دیگر، هر استاندارد جدید ERC یک موج تازه در بازار ایجاد کرده است. ERC-1155 کارمزد پروژه‌های گیم‌فای را کاهش داد و حجم معاملات آیتم‌های درون‌بازی را افزایش داد، ERC-4626 ساختار سرمایه‌گذاری در خزانه‌های دیفای را شفاف‌تر کرد و ERC-4337 تجربه کاربری کیف پول‌ها را بهبود داد؛ موضوعی که می‌تواند ورود کاربران جدید به بازار را تسهیل کند. به بیان ساده، استانداردهای ERC فقط قواعد فنی نیستند، بلکه موتور محرک نوآوری و رشد بازار معامله ارزهای دیجیتال در بستر اتریوم به شمار می‌آیند. در ادامه، ضمن معرفی کامل این استانداردها، بررسی می‌کنیم هرکدام چگونه بر توسعه بازار و افزایش تعامل‌پذیری در اکوسیستم اتریوم اثر گذاشته‌اند.

سخن نهایی

اتریوم فقط یک بلاکچین برای انتقال ارزش نیست؛ یک بستر برنامه‌نویسی غیرمتمرکز است که هزاران ایده و مدل اقتصادی جدید روی آن ساخته می‌شود. استانداردهای ERC همان قوانینی هستند که این اکوسیستم متنوع را منظم و قابل تعامل نگه می‌دارند. هر استاندارد هم در پاسخ به یک نیاز واقعی شکل گرفته است که در این مطلب آنها را به طور کامل بررسی کردیم. به طور کلی، آینده شبکه‌های بلاکچینی به سمت تعامل‌پذیری بیشتر و تجربه کاربری ساده‌تر حرکت می‌کند و استانداردها نیز برای تحقق همین هدف ساخته می‌شوند.

سوالات متداول