همه چیز درباره استخراج اتریوم؛ چرا ماینینگ ETH دیگر شدنی نیست؟

خلاصه مطلب

استخراج اتریوم از ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۲ و پس از انتقال شبکه به الگوریتم اثبات سهام (PoS) متوقف شد. از آن زمان، اعتبارسنج‌ها با استیک‌کردن اتر و مشارکت در تأیید تراکنش‌ها به حفظ امنیت شبکه کمک می‌کنند و در ازای فعالیت صحیح خود پاداش می‌گیرند. هرچند امکان استخراج ETH با کارت گرافیک دیگر وجود ندارد، ماینرهای سابق می‌توانند سراغ ارزهای دیجیتال مبتنی بر اثبات کار بروند. البته استخراج این ارزها لزوماً سودآور نیست و هزینه برق، قدرت سخت‌افزار، دشواری استخراج و قیمت رمزارز بر بازدهی آن تأثیر می‌گذارند.

مقدمه

تا چند سال پیش، اگر کارت گرافیک قدرتمندی داشتید، می‌توانستید با استخراج اتریوم در تأمین امنیت شبکه مشارکت کنید و در ازای آن اتر بگیرید. اما امروز حتی با قدرتمندترین دستگاه‌های ماینینگ هم نمی‌توانید یک واحد ETH استخراج کنید. چه اتفاقی افتاد که یکی از محبوب‌ترین شبکه‌های استخراج، این روش را به‌طور کامل کنار گذاشت؟

اتریوم در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۲ با اجرای ارتقای مرج (The Merge) از سازوکار اثبات کار به اثبات سهام مهاجرت کرد. این تغییر، نقش ماینرها را به اعتبارسنج‌ها سپرد و مصرف انرژی شبکه را به‌شدت کاهش داد؛ اما پایان استخراج اتریوم به‌معنای پایان تمام راه‌های کسب اتر نیست و همچنان راه‌های مختلفی برای به دست آوردن این ارز دیجیتال وجود دارد. در این مطلب از مجله نوبیتکس، سرنوشت استخراج اتریوم، روش‌های جایگزین به دست آوردن این ارز دیجیتال و ارزهای جایگزین قابل استخراج با کارت گرافیک را بررسی می‌کنیم.

استخراج یا ماینینگ اتریوم چیست؟

همان‌طور که گفتیم، اتریوم در گذشته مانند بیت کوین استخراج‌شدنی بود؛ زیرا از الگوریتم اجماع اثبات کار (Proof of Work) استفاده می‌کرد. نودهای مشارکت‌کننده در شبکه اتریوم برای اعتبارسنجی تراکنش‌ها، با استفاده از پردازنده‌های گرافیکی (GPU) قدرتمند برای حل یک معمای ریاضی پیچیده با هم رقابت می‌کردند. ماینری که زودتر از دیگران به پاسخ می‌رسید، حق افزودن بلاک جدید به زنجیره اتریوم را به دست می‌آورد. حال باید به‌اندازه ظرفیت بلاک آن را از چندین تراکنش پر می‌کرد و به شبکه اطلاع می‌داد. سایر ماینرهای شبکه، بلاک را اعتبارسنجی می‌کردند و اگر هیچ تقلب یا اشتباهی صورت نگرفته بود، آن را تأیید می‌کردند.

طی این فرایند اترهای جدید استخراج می‌شدند و ماینر می‌توانست آن‌ها را به‌عنوان پاداش دریافت کند. این پاداش انگیزه‌ای بود برای ماینرها تا رفتار درستکارانه‌ای در شبکه داشته باشند و امنیت آن را حفظ کنند. البته شبکه اتریوم هم به‌صورت پویا سختی معمای رمزنگاری را تنظیم می‌کرد تا زمان استخراج هر بلاک تقریباً ثابت بماند و سیستم پایداری خود را حفظ کند.

این موضوع ادامه داشت تا زمانی که در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۲، اتریوم به‌طور کامل استخراج سنتی را از شبکه خود حذف کرد. برای اینکه بدانید چرا این اتفاق افتاد و چه بر سر ماینرهای اتریوم آمد، بخش بعد را بخوانید.

چرا اتریوم به اثبات سهام تغییر کرد؟

استخراج اتریوم درآمد خوبی داشت و برای ماینرها سودآور بود. بسیاری از افراد می‌توانستند با فراهم‌کردن یک‌سری تجهیزات ازجمله کارت گرافیک، نرم‌افزاری مانند Claymore و اینترنت پایدار پرسرعت، اتریوم ماین کنند و بدون خرید اتریوم به‌شکل مستقیم، صاحب اتر شوند. افراد مبتدی یا کم‌سرمایه هم می‌توانستند به‌جای ماین انفرادی به استخرهای استخراج بپیوندند.

این فرایند نقطه ورود جذابی به بازار ارزهای دیجیتال بود. بااین‌حال، توسعه‌دهندگان اتریوم می‌دیدند که چگونه مکانیزم اثبات کار و فرایند ماینینگ هزینه بالایی دارد، برق زیادی مصرف می‌کند، به محیط‌ زیست آسیب می‌رساند و سرعت پردازش تراکنش‌ها هم در شبکه پایین است. به همین دلیل تصمیم گرفتند به‌جای اثبات کار از الگوریتمی با عنوان اثبات سهام (Proof of Stake) استفاده کنند. بااین‌حال، امکان گذار ناگهانی به اثبات سهام ممکن نبود؛ بنابراین باید این انتقال را به‌شکل تدریجی انجام می‌دادند.

برای آماده‌سازی این تغییر، اتریوم چند مرحله را پشت سر گذاشت. در دسامبر ۲۰۲۰، زنجیره بیکن (Beacon Chain) راه‌اندازی شد تا سازوکار اثبات سهام و فعالیت اعتبارسنج‌ها را آزمایش و اجرا کند؛ در این مدت، شبکه اصلی اتریوم همچنان با اثبات کار به فعالیت خود ادامه می‌داد. توسعه‌دهندگان سپس با انجام به‌روزرسانی‌های لازم، دو زنجیره را برای ادغام آماده کردند. در نهایت، در ۱۵ سپتامبر ۲۰۲۲، به‌روزرسانی مرج (The Merge) انجام شد و زنجیره اجرایی اتریوم به زنجیره بیکن پیوست؛ از آن پس، تأیید تراکنش‌ها و ساخت بلاک‌های جدید در اتریوم بر پایه اثبات سهام انجام می‌شود.

این انتقال اساساً نحوه عملکرد اتریوم را تغییر داد؛ درنتیجه، دیگر استخراج‌شدنی نبود. این موضوع بحث‌های زیادی در جامعه ماینرها به‌راه انداخت. برخی از ماینرها مجبور شدند قبل از خروج کامل از ماینینگ به‌خاطر سرمایه زیادی که صرف ملزومات این فرایند کرده بودند، به‌دنبال ارزهای جایگزین ازجمله فورک‌های اتریوم بروند. برخی دیگر هم به‌دلایل مختلف ازجمله امکان تمرکزگرایی شبکه از اساس با اثبات سهام مخالفت کردند.

چه اتفاقی برای ماینرها افتاد؟

تحت سیستم جدید PoS، اعتبارسنج‌ها (Validator) جایگزین ماینرها شدند. حالا این افراد مسئولیت افزودن بلاک‌های جدید به بلاک چین، بررسی تراکنش‌ها و حفظ امنیت شبکه اتریوم را داشتند، بدون اینکه لازم باشد معمای ریاضی حل کنند. پس چطور آن‌ها را انتخاب می‌کردند؟

در اثبات سهام، اعتبارسنج‌ها برای اینکه حق افزودن بلاک بعدی را به دست آورند، نیازی به توان محاسباتی ندارند. آن‌ها فقط باید مقدار مشخصی ارز دیجیتال اتر (ETH) را برای شرکت در رقابت در شبکه سهام‌گذاری یا استیکینگ (Staking) کنند. اترهای استیک‌شده چیزی شبیه وثیقه هستند و در شبکه قفل می‌شوند. این به‌معنای نوعی تضمین برای رفتار مناسب اعتبارسنج است؛ زیرا در غیر این صورت اترهایش را از دست خواهد داد. نودی بیشترین شانس برای ساخت بلاک بعدی را دارد که امتیاز بیشتری داشته باشد. این بدان معناست که تعداد اترهای استیک‌شده، مدت‌زمان قفل‌کردن آن‌ها و سابقه درخشان فعالیت یک نود در برنده‌شدن او به‌عنوان اعتبارسنج برگزیده نقش دارد. پاداش اعتبارسنج هم برای مشارکت در حفظ امنیت شبکه در قالب اتر پرداخت می‌شود.

پیامدهای مثبت و منفی انتقال به اثبات سهام

انتقال به اثبات سهام پیامدهای مثبت و منفی مهمی برای اتریوم داشت. مرج نه‌تنها مقیاس‌پذیری شبکه اتریوم را به‌شکل قابل‌توجهی بهبود بخشید و سرعت شبکه را افزایش داد، به سازگاری با محیط‌ زیست هم کمک زیادی کرد. برخلاف اثبات کار که به توان محاسباتی و مصرف برق زیادی نیاز داشت، PoS کارآمدتر بود. به‌گفته بنیاد اتریوم، مرج مصرف انرژی شبکه را تا ۹۹٫۹۵درصد کاهش داده است. چیزی که باعث شده است اتریوم به یک شبکه بلاک چینی دوست‌دار محیط‌ زیست تبدیل شود.

از سوی دیگر، استخراج ETH با کارت گرافیک و سایر تجهیزات ماینینگ به پایان رسید و ماینرهای سابق ناچار شدند تجهیزات خود را برای کاربردهای دیگر به کار بگیرند یا به استخراج سایر رمزارزهای مبتنی بر اثبات کار روی بیاورند.

چگونه بدون ماینینگ اتریوم به دست آوریم؟

حال سؤال اینجاست که با این حساب دیگر نمی‌توانیم اتر به دست آوریم؟ مسلماً می‌شود! روش‌های مختلفی برای کاربران وجود دارد که می‌توانند با استفاده از آن‌ها در حفظ امنیت شبکه اتریوم مشارکت کنند و صاحب اتر شوند. البته به یاد داشته باشید که دیگر هیچ سخت‌افزار، نرم‌افزار یا حتی یک سرویس ابری برای ماینینگ اتریوم وجود ندارد. اگر دیدید کسی چنین خدماتی ارائه می‌کند، یقین بدانید که کلاهبرداری است. برخی از روش‌های جایگزین محبوب برای ماینینگ اتریوم عبارت‌اند از:

• تبدیل‌شدن به اعتبارسنج؛
• استیکینگ؛
• تأمین نقدینگی؛
• کشت سود یا ییلد فارمینگ.

تبدیل‌شدن به اعتبارسنج اتریوم

اگر به‌دنبال راه‌ مستقیم برای به‌دست‌آوردن اتر هستید، به یک اعتبارسنج تبدیل شوید. وظیفه شما به‌عنوان اعتبارسنج این است که با بررسی و تأیید تراکنش‌ها و افزودن بلاک‌های جدید به شبکه، امنیت اتریوم را حفظ کنید.

برای این کار، باید حداقل ۳۲ اتر به‌عنوان وثیقه در شبکه استیک کنید. هرچه تعداد اترهای استیک‌شده‌تان بیشتر باشد، شانس بیشتری برای تبدیل‌شدن به اعتبارسنج خواهید داشت. بعد از اعتبارسنجی و افزودن بلاک، شبکه به شما اتر پاداش می‌دهد. فراموش نکنید اگر رفتار درستی در شبکه نداشته باشید یا اقدام به هرگونه تقلب کنید، اترهای قفل‌شده خود را به‌عنوان مجازات از دست خواهید داد.

دو چالش بزرگ در این روش وجود دارد. اول اینکه با توجه به قیمت اتریوم، تهیه ۳۲ واحد از آن واقعاً برای بسیاری از کاربران امکان‌پذیر نیست. دوم اینکه، اجرای نرم‌افزار اعتبارسنجی تا حدودی به تخصص فنی نیاز دارد. بااین‌حال، افرادی که می‌توانند از عهده این دو چالش برآیند، سود خوبی به دست خواهند آورد.

نگران نباشید؛ گزینه‌های دیگر را امتحان کنید!

استیکینگ اتریوم با سرمایه کمتر از ۳۲ اتر

اگر ۳۲ اتر برای راه‌اندازی اعتبارسنج مستقل در اختیار ندارید، همچنان می‌توانید از طریق استخرهای استیکینگ یا برخی سرویس‌های دیگر در فرایند استیکینگ مشارکت کنید. در این روش‌ها، کاربران دارایی خود را در اختیار یک سازوکار مشترک قرار می‌دهند و متناسب با شرایط سرویس، سهمی از پاداش‌ها دریافت می‌کنند. دو روش برای این کار وجود دارد:

لیکوئید استیکینگ (Liquid Staking)

پلتفرم‌هایی مانند لیدو (Lido)، خدمات لیکوئید استیکینگ را به کاربران ارائه می‌دهند تا آن‌ها بتوانند اترهای خود را استیک کنند و درعین‌حال همچنان به دارایی‌های خود دسترسی داشته باشند. این پلتفرم‌ها توکن‌های لیکوئید استیکینگ صادر می‌کنند که هر یک نماینده اترهای استیک‌شده شما هستند و می‌توانید از آن‌ها در برنامه‌های دیفای استفاده کنید یا به معامله آن‌ها بپردازید. این روش برای کسانی خوب است که می‌خواهند اترهایشان را استیک کنند اما درعوض آن، چیزی داشته باشند که بتوانند از آن در ترید یا سایر فعالیت‌های خود استفاده کنند.

استخر استیکینگ (Pooled Staking)

روش دیگر، پیوستن به استخرهای استیکینگ است. در این استخرها هر مشارکت‌کننده هرتعداد اتر که دراختیار دارد تحویل می‌دهد تا مجموع آن اترها به حداقل ۳۲ واحد برسد و استخر به نمایندگی از این افراد، واجد شرایط اعتبارسنجی در شبکه اتریوم شود. وقتی استخر پاداش اعتبارسنجی را دریافت کرد، آن را بین مشارکت‌کنندگان به‌تناسب مقدار اتری که تحویل داده‌اند، توزیع می‌کند. این روش نیازی به سخت‌افزار تخصصی یا مقدار زیادی سرمایه ندارد و موانع ورود برای سرمایه‌گذاران خرد را برطرف می‌کند.

تأمین نقدینگی

راه دیگر برای به‌دست‌آوردن اتریوم بدون استخراج تأمین نقدینگی صرافی‌های غیرمتمرکز (DEX) مانند بلنسر، یونی‌سواپ و سوشی‌سواپ است. برای این کار باید اتر و یک توکن دیگر (معمولاً تتر، USDC یا DAI) را در یک استخر نقدینگی واریز کنید. این استخر به سایر کاربران امکان ترید بین دو توکن را می‌دهد و شما سهمی از کارمزدهای معاملات درون استخر را دریافت خواهید کرد.

به‌عنوان تأمین‌کننده نقدینگی نقش مهمی در عملکرد صحیح صرافی‌های غیرمتمرکز دارید. البته ممکن است گاهی به‌صورت موقت که ارزش توکن‌ها در استخر نوسان می‌کند، متحمل ضررهایی از جمله زیان ناپایدار (Impermanent Loss) شوید.

کشت سود

کشت سود یا ییلد فارمینگ (Yield Farming) روشی است که در آن اتر یا سایر ارزهای دیجیتال را به پروتکل‌های دیفای وام می‌دهید و در قالب اتر پاداش دریافت می‌کنید. معمولاً بازدهی کشت سود بالاتر از استیکینگ است؛ اما به‌دلیل نوسانات بازار و زیان‌های بالقوه ریسک بیشتری به همراه دارد. مطمئن شوید که درباره پروتکلی که قرار است از آن برای کشت سود استفاده کنید به‌خوبی تحقیق کرده‌اید. یکی از بزرگ‌ترین ریسک‌های این روش، آسیب‌پذیری قراردادهای هوشمند و هک‌هایی است که باعث ازدست‌رفتن منابع مالی در پروتکل می‌شوند.

ارزهای جایگزین اتریوم برای ماین‌کردن با کارت گرافیک

پس از اینکه اتریوم به الگوریتم اثبات سهام مهاجرت کرد، بسیاری از ماینرهایی که با کارت گرافیک ETH استخراج می‌کردند، به‌دنبال ارزهای دیجیتال دیگری رفتند. برخی از این رمزارزها از ابتدا با هدف استفاده از سخت‌افزارهای معمولی طراحی شده بودند و برخی دیگر نیز به‌دلیل استفاده از الگوریتم اثبات کار، به گزینه‌ای برای ماینرهای سابق اتریوم تبدیل شدند.

البته باید به یک نکته مهم توجه کنید: هر ارز دیجیتالی که از اثبات کار استفاده می‌کند، لزوماً با کارت گرافیک قابل استخراج نیست. حتی در شبکه‌هایی که استخراج با GPU امکان‌پذیر است، ممکن است دستگاه‌های تخصصی ای‌سیک (ASIC) بخش عمده قدرت پردازش را در اختیار داشته باشند و رقابت با آن‌ها برای ماینرهای خانگی صرفه اقتصادی نداشته باشد.

در ادامه، با چند رمزارز آشنا می‌شویم که در بحث استخراج جایگزین اتریوم مطرح هستند. با این حال، معرفی این ارزها به‌معنای تضمین سودآوری یا توصیه به سرمایه‌گذاری روی آن‌ها نیست.

۱- اتریوم کلاسیک (Ethereum Classic)

اتریوم کلاسیک (ETC) یکی از نخستین گزینه‌هایی بود که پس از مرج، توجه ماینرهای اتریوم را جلب کرد. این شبکه در سال ۲۰۱۶ و پس از اختلاف‌نظر در جامعه اتریوم بر سر سرنوشت هک پروژه دائو (The DAO) شکل گرفت و مسیر خود را به‌عنوان یک بلاک چین مستقل ادامه داد.

اتریوم کلاسیک برخلاف اتریوم همچنان از الگوریتم اثبات کار استفاده می‌کند و برای استخراج، الگوریتم Etchash را به کار می‌گیرد؛ الگوریتمی که بر پایه Ethash طراحی شده است. به همین دلیل، بخشی از کارت‌های گرافیکی که پیش‌تر برای استخراج اتریوم استفاده می‌شدند، می‌توانند برای استخراج ETC نیز به کار گرفته شوند. البته سازگاری سخت‌افزار، به‌ویژه حافظه کارت گرافیک، و نرم‌افزار استخراج باید بررسی شود.

نکته مهم این است که اتریوم کلاسیک و اتریوم دو شبکه مستقل هستند. بنابراین، استخراج ETC به ماین اتر منجر نمی‌شود.

۲- ریون کوین (Ravencoin)

ریون کوین (RVN) بلاک چینی مبتنی بر اجماع اثبات کار و فورکی از بیت کوین است که با هدف تسهیل انتقال و صدور دارایی‌های دیجیتال طراحی شده است. این شبکه از الگوریتم KawPoW استفاده می‌کند؛ الگوریتمی که با هدف حفظ دسترسی ماینرهای معمولی به استخراج و کاهش برتری سخت‌افزارهای تخصصی طراحی شده است. به همین دلیل، ریون کوین پس از مرج به یکی از گزینه‌هایی تبدیل شد که ماینرهای سابق اتریوم برای استفاده دوباره از کارت‌های گرافیک خود سراغش رفتند.

بااین‌حال، استخراج RVN نیز به قدرت پردازش و مصرف برق قابل‌توجهی نیاز دارد و ممکن است با توجه به شرایط شبکه و هزینه‌های عملیاتی، برای همه کاربران سودآور نباشد. همچنین ریون کوین از نظر کاربرد با اتریوم تفاوت دارد. تمرکز آن بیشتر بر صدور و انتقال دارایی‌هاست و نباید آن را نسخه‌ای دیگر از اتریوم در نظر گرفت.

۳- فلاکس (Flux)

فلاکس (FLUX) را می‌توان یکی از متفاوت‌ترین گزینه‌های این فهرست دانست؛ چون داستان آن فقط درباره استخراج یک توکن نیست. فلاکس یک اکوسیستم محاسباتی غیرمتمرکز است که تلاش می‌کند بخشی از زیرساخت موردنیاز برنامه‌های وب ۳ را در اختیار کاربران قرار دهد.

در این اکوسیستم، FluxOS نقش سیستم‌عامل را ایفا می‌کند و کاربران می‌توانند با در اختیار گذاشتن منابع سخت‌افزاری خود در شبکه، به اجرای برنامه‌ها و سرویس‌های غیرمتمرکز کمک کنند. بنابراین، مشارکت در اکوسیستم فلاکس فقط به ماینینگ محدود نمی‌شود و منابع محاسباتی کاربران نیز می‌توانند بخشی از زیرساخت شبکه باشند.

از طرف دیگر، توکن FLUX با الگوریتم ZelHash استخراج می‌شود و قابلیت استفاده از کارت‌های گرافیک باعث شده این پروژه پس از مرج مورد توجه بخشی از ماینرهای اتریوم قرار بگیرد.

۴- کاسپا (Kaspa)

کاسپا (KAS) هم در سال‌های ابتدایی فعالیت خود یکی از پروژه‌هایی بود که توجه ماینرهای GPU را به خود جلب کرد. این شبکه برخلاف بلاک چین‌های سنتی از ساختار BlockDAG استفاده می‌کند؛ ساختاری که اجازه می‌دهد چند بلاک در یک بازه زمانی ایجاد و در شبکه ثبت شوند.

کاسپا از الگوریتم kHeavyHash برای استخراج استفاده می‌کند و همین موضوع در ابتدا آن را به گزینه‌ای جذاب برای دارندگان کارت‌های گرافیک تبدیل کرد. برای مدتی، ماینرهای خانگی نیز می‌توانستند با استفاده از GPU در امنیت شبکه مشارکت کنند و KAS به دست آورند.

اما داستان کاسپا در ادامه تغییر کرد. با ورود و گسترش دستگاه‌های ASIC مخصوص استخراج این شبکه، سهم GPUها از قدرت پردازشی شبکه کاهش یافت و استخراج کاسپا بیش از گذشته به سمت سخت‌افزارهای تخصصی رفت. بنابراین، بهتر است کاسپا را در کنار ارزهای قابل استخراج با کارت گرافیک معرفی کنیم، اما آن را یک گزینه سودآور و مناسب برای ماینرهای خانگی ندانیم.

۵- زانو (Zano)

اگر حریم خصوصی برایتان مهم باشد، زانو (ZANO) یکی از پروژه‌هایی است که مسیر متفاوتی نسبت به بسیاری از رمزارزهای قابل استخراج طی کرده است. این شبکه از ابتدا با تمرکز بر تراکنش‌های محرمانه ساخته شد و برای این کار از فناوری‌هایی مانند امضاهای حلقوی، آدرس‌های مخفی و RingCT استفاده می‌کند.

اما بخش جالب ماجرا برای ماینرها، سازوکار اجماع زانو است. این شبکه به‌جای تکیه کامل بر اثبات کار یا اثبات سهام، از ترکیبی از هر دو استفاده می‌کند. بنابراین استخراج‌کنندگان با تأمین قدرت پردازشی در امنیت شبکه نقش دارند و در کنار آن، استیکینگ نیز بخشی از سازوکار امنیتی زانو را تشکیل می‌دهد.

این مدل باعث شده زانو تنها یک پروژه متمرکز بر حریم خصوصی نباشد و تلاش کند میان امنیت، تمرکززدایی و مشارکت کاربران تعادل ایجاد کند. در نتیجه، برای ماینرهایی که بعد از مرج به‌دنبال پروژه‌ای متفاوت از بلاک چین‌های معمول مبتنی بر PoW بودند، زانو یکی از گزینه‌های قابل توجه محسوب می‌شود.

۶- کورتکس (Cortex)

تصور کنید بتوانید مدل‌های هوش مصنوعی را مستقیماً در یک محیط بلاک چینی اجرا کنید؛ ایده‌ای که کورتکس (CTXC) از همان ابتدا روی آن تمرکز داشته است. این پروژه یک پلتفرم غیرمتمرکز ایجاد کرده تا توسعه‌دهندگان بتوانند مدل‌های هوش مصنوعی را در قراردادهای هوشمند و اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز به کار بگیرند.

کورتکس در واقع تلاش می‌کند بین دو حوزه هوش مصنوعی و بلاک چین پل بزند. هدف پروژه این است که مدل‌های هوش مصنوعی منبع باز فقط در اختیار شرکت‌ها و زیرساخت‌های متمرکز نباشند و بتوان از آن‌ها در محیط غیرمتمرکز بلاک چین نیز استفاده کرد.

اما کورتکس فقط برای توسعه‌دهندگان هوش مصنوعی جذاب نیست. این شبکه از اثبات کار استفاده می‌کند و امکان استخراج توکن CTXC با کارت گرافیک را فراهم کرده است و به همین خاطر یکی از گزینه‌های قابل استخراج با GPU محسوب می‌شود.

۷- ورت کوین (Vertcoin)

ورت کوین (VTC) تقریباً از همان ابتدا یک هدف مشخص داشت: ماینینگ نباید فقط در اختیار کسانی باشد که به تجهیزات گران‌قیمت و تخصصی دسترسی دارند. این پروژه با شعار «دسترسی به ماینینگ برای همه» شکل گرفت و تلاش کرد استخراج را برای کاربران عادی نیز امکان‌پذیر نگه دارد.

ورت کوین فورکی از لایت کوین است و برای حفظ امنیت شبکه از اثبات کار استفاده می‌کند. تفاوت اصلی آن با بسیاری از پروژه‌های دیگر در الگوریتم استخراجش یعنی Verthash است؛ الگوریتمی که با هدف مقاومت در برابر ASIC طراحی شده تا کاربران بتوانند با یک رایانه شخصی و کارت گرافیک در فرایند استخراج مشارکت کنند.

۸- کانفلاکس (Conflux)

کانفلاکس (CFX) یک بلاک چین لایه یک است که برای پشتیبانی از برنامه‌های غیرمتمرکز، قراردادهای هوشمند و زیرساخت‌های وب ۳ طراحی شده است. یکی از ویژگی‌هایی که کانفلاکس را از بسیاری از شبکه‌های مشابه متمایز می‌کند، معماری Tree-Graph آن است؛ ساختاری که به کانفلاکس اجازه می‌دهد بلاک‌ها را به شکلی متفاوت از بلاک چین‌های خطی سنتی پردازش کند.

کانفلاکس از سازوکار اجماع ترکیبی اثبات کار و اثبات سهام بهره می‌برد و در این شبکه، استخراج و استیکینگ نقش‌های متفاوتی در عملکرد و امنیت پروتکل دارند.

۹- فرن کوین (Frencoin)

فرن کوین (FREN) در بحبوحه زمستان کریپتو در سال ۲۰۲۳ راه‌اندازی شد و از همان ابتدا روی مفاهیمی مانند تمرکززدایی، مشارکت جامعه و دسترسی عادلانه به استخراج تأکید داشت. ایده اصلی سازندگان این بود که یک رمزارز جامعه‌محور و کاملاً متن‌باز ایجاد کنند؛ به همین دلیل هیچ توکنی پیش از شروع استخراج نشد و سهمی هم برای بنیانگذاران یا توسعه‌دهندگان کنار گذاشته نشد.

اما چیزی که فرن کوین را برای ماینرها جالب می‌کند، نحوه استخراج آن است. این شبکه از الگوریتم KawPoW استفاده می‌کند؛ الگوریتمی که برای استخراج با کارت‌های گرافیک طراحی شده و تلاش می‌کند برتری دستگاه‌های تخصصی ASIC را کاهش دهد. فرن کوین از این نظر شباهت زیادی به ریون کوین دارد و حتی می‌توان آن را فورکی از بیت کوین و ریون کوین دانست.

در طراحی فرن کوین، زمان بلاک سریع‌تر، برنامه هاوینگ مشابه دوج کوین و تأکید بر امنیت غیرمتمرکز و مقاومت دربرابر سانسور از ویژگی‌های مهم شبکه هستند. به همین دلیل، این پروژه بیشتر از اینکه صرفاً یک رمزارز قابل استخراج باشد، روی ایجاد یک جامعه فعال پیرامون ماینینگ و مشارکت غیرمتمرکز تمرکز کرده است.

سودآوری استخراج جایگزین‌های اتریوم

عوامل متعددی ازجمله هزینه برق، سرمایه‌گذاری روی تجهیزات سخت‌افزاری و دشواری استخراج بر سودآوری استخراج جایگزین‌های اتریوم تأثیرگذار هستند. برای محاسبه بازدهی احتمالی، باید از ماشین‌حساب ماینینگ استفاده کنید. در این ماشین‌حساب‌ها کافی است متغیرهای اصلی ازجمله نرخ هش، مصرف برق و قیمت ارز دیجیتال را وارد کنید. پاداش به‌دست‌آمده منهای هزینه‌های عملیاتی میزان سودآوری شما را نشان می‌دهد. استفاده از سخت‌افزار کارآمد و به‌حداکثر رساندن نرخ هش برای جبران هزینه‌های برق و افزایش بازدهی بسیار مهم است. بااین‌حال، نوسان قیمت ارزهای دیجیتال و تغییرات در دشواری استخراج نوسانات قابل‌توجهی ایجاد می‌کند که بر بازگشت سرمایه تأثیر می‌گذارد. بنابراین، حتما ابتدا درباره کاری که می‌خواهید انجام دهید تحقیق کنید و سپس تصمیم بگیرید که می‌خواهید در اتریوم با استیکینگ به درآمد برسید یا در استخراج جایگزین‌های اتریوم فعالیت کنید.

رشد ثروت نوبیتکس؛ راهی برای کسب پاداش از رمزارزها

برای داشتن کریپتو، ساده‌ترین راه خرید ارز دیجیتال است؛ اما اگر بخواهید از دارایی رمزارزی خود پاداش هم بگیرید، گزینه دیگری هم وجود دارد و آن سرویس رشد ثروت نوبیتکس است. این سرویس، استیکینگ و ییلد فارمینگ را در یک محصول جمع کرده تا کاربران بتوانند بدون درگیرشدن با پیچیدگی‌های این فرایندها، دارایی خود را در طرح‌های پاداش‌دار مشارکت دهند.

همانطور که بالاتر گفتیم، در استیکینگ، رمزارز برای مشارکت در امنیت شبکه‌های اثبات سهام استفاده می‌شود و در ییلد فارمینگ، دارایی در اختیار پلتفرم‌های فعال در حوزه دیفای قرار می‌گیرد. نوبیتکس فرایند اجرای این عملیات را انجام می‌دهد و پاداش حاصل، پس از کسر کارمزد، به کیف پول کاربر واریز می‌شود.

به زبان ساده، رشد ثروت برای کسی است که نمی‌خواهد رمزارزش فقط در کیف پول بماند و در عین حال نمی‌خواهد خودش را درگیر انتخاب اعتبارسنج، پلتفرم‌های دیفای و جزئیات فنی این فرایندها کند.

سخن پایانی

استخراج اتریوم با اجرای مرج در سپتامبر ۲۰۲۲ به پایان رسید و از آن زمان، اعتبارسنج‌ها با استیک‌کردن اتر مسئولیت تأمین امنیت شبکه را بر عهده دارند. این تغییر مصرف انرژی اتریوم را به‌شدت کاهش داد، اما به‌معنای حذف تمام راه‌های کسب اتر نیست.

کاربران همچنان می‌توانند از طریق استیکینگ و برخی فعالیت‌های دیفای به‌دنبال کسب پاداش باشند. ماینرهای سابق نیز می‌توانند تجهیزات خود را برای استخراج رمزارزهای مبتنی بر اثبات کار به کار بگیرند؛ البته پیش از این تصمیم باید هزینه برق، سخت‌افزار، دشواری استخراج و وضعیت بازار هر رمزارز را بررسی کنند.

در نهایت، اگر با پیشنهاد استخراج اتریوم از طریق کارت گرافیک یا استخراج ابری روبه‌رو شدید، به‌خاطر داشته باشید که شبکه اصلی اتریوم دیگر از اثبات کار استفاده نمی‌کند. بررسی دقیق ماهیت سرویس و دارایی‌ای که وعده استخراج آن داده می‌شود، می‌تواند از گرفتارشدن در طرح‌های فریبنده جلوگیری کند.

سؤالات متداول