آموزش ساخت توکن روی شبکه اتریوم

خلاصه مطلب

ساخت توکن روی شبکه اتریوم دیگر فقط به توسعه‌دهندگان محدود نیست و امروزه با استفاده از ابزارهای بدون نیاز به کدنویسی نیز می‌توان یک توکن ERC-20 ایجاد کرد. با این‌ حال، انتخاب روش مناسب به هدف پروژه، بودجه و میزان دانش فنی شما بستگی دارد.

مقدمه

ایجاد توکن روی شبکه اتریوم یکی از روش‌های محبوب برای راه‌اندازی پروژه‌های بلاکچینی است. با این‌ حال برخلاف تصور بسیاری از کاربران، توکن‌ها موجودیت مستقلی ندارند و در قالب یک قرارداد هوشمند روی بلاکچین ثبت می‌شوند. در واقع، زمانی که یک توکن ERC-20 ایجاد می‌کنید، قراردادی هوشمند را توسعه و مستقر می‌کنید که قوانین مربوط به ایجاد، انتقال و مدیریت آن توکن را مشخص می‌کند.

در این مقاله از مجله نوبیتکس، روش‌های مختلف ساخت توکن روی شبکه اتریوم را بررسی می‌کنیم. اگر دانش برنامه‌نویسی ندارید، می‌توانید از ابزارهای بدون نیاز به کدنویسی مانند TokenMint یا Smithii استفاده کنید. اگر هم به‌دنبال کنترل بیشتر روی قرارداد هوشمند خود هستید، روش‌هایی مانند استفاده از OpenZeppelin، توسعه قرارداد در Solidity یا انتشار توکن روی شبکه‌های لایه ۲ مانند پالیگان را معرفی خواهیم کرد. همچنین، نحوه ساخت و انتشار یک توکن ERC-20 با استفاده از پلتفرم Kaleido را نیز به‌صورت مرحله به‌ مرحله توضیح می‌دهیم تا با توجه به نیاز و سطح دانش خود، مناسب‌ترین روش را انتخاب کنید.

توکن ERC-20 چیست؟

عبارت ERC مخفف Ethereum Request for Comments و عدد ۲۰ شناسه این استاندارد است. استاندارد ERC-20 یکی از مهم‌ترین استانداردهای شبکه اتریوم به شمار می‌رود و چارچوبی مشخص برای ایجاد توکن‌های قابل‌تعویض (Fungible Tokens) ارائه می‌دهد.

به بیان ساده، ERC-20 مجموعه‌ای از قوانین و توابع را تعریف می‌کند که قراردادهای هوشمند باید از آن‌ها پیروی کنند تا توکن‌های ایجادشده با کیف پول‌ها، صرافی‌ها و سایر برنامه‌های مبتنی بر اتریوم سازگار باشند. به همین دلیل، بیشتر توکن‌هایی که روی شبکه اتریوم ساخته می‌شوند، از این استاندارد استفاده می‌کنند.

توکن‌های ERC-20 دارایی‌های دیجیتالی هستند که روی بلاکچین اتریوم ایجاد می‌شوند و امکان ارسال، دریافت و معامله آن‌ها وجود دارد. برخلاف ارزهای دیجیتالی مانند بیت کوین یا لایت کوین که بلاکچین اختصاصی خود را دارند، توکن‌های ERC-20 روی بلاکچین اتریوم اجرا می‌شوند و برای انجام تراکنش‌ها به پرداخت کارمزد گس (Gas Fee) با ارز ETH نیاز دارند.

پیش از معرفی استاندارد ERC-20، هر توسعه‌دهنده باید ساختار و عملکرد توکن خود را از ابتدا طراحی می‌کرد. در نتیجه، هر توکن قوانین و رابط‌های متفاوتی داشت و تعامل میان آن‌ها دشوار بود.

برای مثال، اگر توسعه‌دهنده‌ای می‌خواست از یک توکن در پروژه خود استفاده کند، باید ابتدا کد قرارداد هوشمند آن را به‌طور کامل بررسی می‌کرد؛ زیرا استاندارد مشترکی میان توکن‌ها وجود نداشت. این موضوع برای کیف پول‌ها و صرافی‌ها نیز دردسرساز بود و اضافه‌کردن هر توکن جدید به بررسی جداگانه قرارداد هوشمند آن نیاز داشت.

معرفی استاندارد ERC-20 این مشکلات را تا حد زیادی برطرف کرد. امروزه کیف پول‌ها، صرافی‌ها و بسیاری از برنامه‌های غیرمتمرکز می‌توانند به‌راحتی از توکن‌های ERC-20 پشتیبانی کنند. همین سازگاری گسترده باعث شده است این استاندارد به انتخاب اصلی توسعه‌دهندگان برای ساخت توکن روی شبکه اتریوم تبدیل شود.

ویژگی‌های کلیدی درباره توکن‌های ERC-20

توکن‌های ERC-20 ویژگی‌های مشترکی دارند که باعث شده این استاندارد به انتخاب اصلی توسعه‌دهندگان برای ساخت توکن روی شبکه اتریوم تبدیل شود. مهم‌ترین ویژگی‌های آن عبارت‌اند از:

۱. عملکرد استاندارد

توکن‌های ERC-20 از مجموعه‌ای از قوانین و توابع مشخص پیروی می‌کنند. این استاندارد مواردی مانند نحوه انتقال توکن، تأیید تراکنش‌ها، دسترسی به اطلاعات توکن و تعیین مقدار کل عرضه را مشخص می‌کند. همین استانداردسازی باعث می‌شود همه توکن‌های ERC-20 ساختاری یکسان داشته باشند و به‌راحتی با سایر اجزای اکوسیستم اتریوم تعامل کنند.

۲. کاربرد در امور مالی غیرمتمرکز (دیفای)

توکن‌های ERC-20 از قراردادهای هوشمند برای خودکارسازی و اجرای تراکنش‌های پیچیده مالی استفاده می‌کنند. این ویژگی در پلتفرم‌های دیفای بسیار اهمیت دارد؛ زیرا این توکن‌ها می‌توانند به‌عنوان ابزارهای مالی مختلفی مانند وام‌دهی، سهام‌گذاری در استخرهای نقدینگی و سایر فرایندهای مالی غیرمتمرکز مورد استفاده قرار بگیرند.

۳. تعامل‌پذیری (Interoperability)

از آنجا که همه توکن‌های ERC-20 از یک استاندارد مشترک پیروی می‌کنند، کیف پول‌ها، صرافی‌ها و برنامه‌های غیرمتمرکز می‌توانند بدون نیاز به تغییرات اختصاصی از آن‌ها پشتیبانی کنند. این تعامل‌پذیری یکی از مهم‌ترین دلایل محبوبیت استاندارد ERC-20 در اکوسیستم اتریوم است.

۴. کاربردهای متنوع

توکن‌های ERC-20 می‌توانند نماینده انواع مختلفی از دارایی‌ها و حقوق باشند. برخی از رایج‌ترین کاربردهای آن‌ها عبارت‌اند از:

• وثیقه برای دریافت وام در پروتکل‌های دیفای
• دارایی‌های مورداستفاده در ییلد فارمینگ و استیکینگ
• توکن‌های حاکمیتی که به دارندگان خود حق رأی در سازمان‌های خودگردان غیرمتمرکز (DAO) می‌دهند
• توکن‌های کاربردی (Utility Token) برای دسترسی به خدمات یک پروژه

۵. انتقال‌پذیری و قابلیت معامله

توکن‌های ERC-20 مانند بسیاری از ارزهای دیجیتال دیگر، قابلیت انتقال بین کیف پول‌های مختلف را دارند و در صورت لیست شدن، می‌توان آن‌ها را در صرافی‌های متمرکز و غیرمتمرکز معامله کرد. همین ویژگی باعث شده است این استاندارد برای طیف گسترده‌ای از پروژه‌های بلاکچینی مورد استفاده قرار بگیرد.

استاندارد ERC-20: مجموعه‌ای از توابع مشخص

ERC-20 مجموعه‌ای از قوانین و رابط‌های استاندارد برای ایجاد توکن‌های قابل‌تعویض روی شبکه اتریوم است. هر قرارداد هوشمند ERC-20 باید تعدادی تابع مشخص را پیاده‌سازی کند تا با کیف پول‌ها، صرافی‌ها و سایر برنامه‌های مبتنی بر اتریوم سازگار باشد. این استاندارد شامل شش تابع اجباری و سه تابع اختیاری است.

توابع اجباری

هر قرارداد هوشمند ERC-20 باید از توابع زیر پشتیبانی کند:

totalSupply

مقدار کل توکن‌های در گردش یا قابل‌عرضه را برمی‌گرداند. اگر قرارداد امکان ایجاد توکن‌های جدید را نداشته باشد، این مقدار ثابت باقی می‌ماند.

balanceOf

موجودی توکن‌های یک آدرس مشخص را نمایش می‌دهد.

transfer

برای انتقال مقدار مشخصی از توکن‌ها از حساب فرستنده به یک آدرس دیگر استفاده می‌شود. این تابع فقط موجودی حساب‌ها را تغییر می‌دهد و عرضه کل توکن را افزایش یا کاهش نمی‌دهد.

transferFrom

امکان انتقال توکن از طرف یک حساب دیگر را فراهم می‌کند؛ البته به شرطی که صاحب حساب قبلاً این مجوز را صادر کرده باشد. این تابع معمولاً در قراردادهای هوشمند و برنامه‌های دیفای کاربرد دارد.

approve

به یک آدرس یا قرارداد هوشمند اجازه می‌دهد تا مقدار مشخصی از توکن‌های شما را در آینده خرج یا منتقل کند.

allowance

مقدار مجوز باقی‌مانده‌ای را نمایش می‌دهد که یک مالک برای خرج‌ کردن توکن‌های خود به آدرس یا قرارداد دیگری داده است.

توابع اختیاری

این توابع الزامی نیستند، اما تقریباً همه توکن‌های ERC-20 آن‌ها را پیاده‌سازی می‌کنند؛ زیرا باعث می‌شوند اطلاعات توکن برای کاربران و کیف پول‌ها خواناتر باشد.

name

نام کامل توکن را برمی‌گرداند.

symbol

نماد اختصاری توکن را نمایش می‌دهد؛ مانند ETH یا USDT.

decimals

تعداد ارقام اعشار قابل‌پشتیبانی توسط توکن را مشخص می‌کند. برای مثال، اگر مقدار این تابع ۱۸ باشد، هر واحد توکن تا ۱۸ رقم اعشار قابل تقسیم خواهد بود.

روش‌های مختلف ساخت توکن روی بلاکچین اتریوم

ابتدا باید بدانیم که وقتی روی شبکه اتریوم یک توکن می‌سازیم، در واقع یک قرارداد هوشمند می‌نویسیم که قوانین و روش‌های مدیریت آن توکن را تعیین می‌کند. این قرارداد مشخص می‌کند که توکن چگونه ضرب (mint)، منتقل (transfer) و بررسی شود. قرارداد هوشمند مانند یک دفتر کل دیجیتال است که موجودی هر فرد را ثبت و کنترل می‌کند. خود توکن به‌تنهایی وجود خارجی ندارد، بلکه فقط یک عدد در این دفتر کل (قرارداد هوشمند) است. هر بار که کسی توکنی را ارسال یا دریافت می‌کند، قرارداد هوشمند این تراکنش را پردازش و ثبت می‌کند. بنابراین، توکن در واقع محصول قرارداد هوشمند است و بدون قرارداد، وجود ندارد.

ساخت توکن روی شبکه اتریوم روش‌های مختلفی دارد که هر کدام برای نیازهای خاصی مناسب هستند. برخی از این روش‌ها نیاز به دانش برنامه‌نویسی دارند، درحالی‌که برخی دیگر با استفاده از ابزارهای آماده، امکان ایجاد توکن را بدون نیاز به کدنویسی فراهم می‌کنند. در ادامه پنج روش اصلی برای ساخت توکن روی اتریوم را توضیح می‌دهیم.

۱. استفاده از استانداردهای آماده (ERC-20 / ERC-721 / ERC-1155)

یکی از ساده‌ترین و مطمئن‌ترین روش‌ها برای ساخت توکن، استفاده از استانداردهای شناخته‌شده اتریوم است. اگر می‌خواهید توکن شما مطابق با استانداردهای پرکاربرد باشد، می‌توانید از قراردادهای آماده و تست‌شده استفاده کنید.

• ERC-20 محبوب‌ترین استاندارد برای ساخت توکن‌های مثلی (Fungible Tokens) است که مانند ارزهای دیجیتال قابلیت انتقال و معامله دارند.
• ERC-721 برای توکن‌های غیرمثلی (NFT) به کار می‌رود که هر توکن در آن منحصر‌به‌فرد است، مثل توکن‌های کلکسیونی.
•  ERC-1155 ترکیبی از دو استاندارد قبلی است که امکان ایجاد چند نوع توکن را در یک قرارداد هوشمند فراهم می‌کند.

استفاده از این استانداردها باعث می‌شود توکن شما با کیف پول‌ها، صرافی‌ها و قراردادهای هوشمند دیگر سازگار باشد.

۲. استفاده از پلتفرم‌های بدون نیاز به کدنویسی

اگر با زبان برنامه‌نویسی Solidity آشنایی ندارید، می‌توانید از ابزارهایی استفاده کنید که فرایند ساخت توکن را بدون نیاز به نوشتن کد انجام می‌دهند. پلتفرم‌هایی مانند TokenMint، CoinTool، Moralis و OpenZeppelin Wizard تنها با دریافت اطلاعاتی مانند نام توکن، نماد، تعداد کل عرضه و چند تنظیم دیگر، قرارداد هوشمند را برای شما ایجاد می‌کنند.

این روش سریع و مناسب کاربران مبتدی است، اما معمولاً امکان سفارشی‌سازی کامل قرارداد را در اختیار شما قرار نمی‌دهد. همچنین بهتر است قبل از استفاده، از اعتبار و امنیت قراردادهای تولیدشده توسط این ابزارها اطمینان حاصل کنید.

۳. استفاده از OpenZeppelin و Solidity

اگر دانش برنامه‌نویسی دارید و می‌خواهید کنترل بیشتری روی قرارداد هوشمند خود داشته باشید، استفاده از کتابخانه OpenZeppelin یکی از بهترین گزینه‌هاست. این کتابخانه مجموعه‌ای از قراردادهای استاندارد و حسابرسی‌شده را ارائه می‌دهد که می‌توان آن‌ها را در محیط‌هایی مانند Remix، Hardhat یا Foundry توسعه، آزمایش و روی شبکه اتریوم منتشر کرد.

در این روش، توسعه‌دهنده قرارداد موردنظر را بر پایه کلاس‌های OpenZeppelin سفارشی‌سازی می‌کند، آن را روی شبکه‌های آزمایشی مانند Sepolia تست می‌کند و در نهایت روی شبکه اصلی اتریوم مستقر می‌سازد. این روش انعطاف‌پذیری بالایی دارد، اما به دانش برنامه‌نویسی و بررسی دقیق امنیت قرارداد نیازمند است.

۴. استفاده از شبکه‌های لایه ۲ اتریوم

یکی از چالش‌های شبکه اتریوم، هزینه نسبتاً بالای کارمزد گس است. اگر می‌خواهید هزینه ساخت و استفاده از توکن را کاهش دهید، می‌توانید آن را روی شبکه‌های لایه ۲ مانند آربیتروم، آپتیمیسم یا پالیگان منتشر کنید.

این شبکه‌ها ضمن حفظ سازگاری با ماشین مجازی اتریوم (EVM)، هزینه تراکنش‌ها را کاهش داده و سرعت پردازش را افزایش می‌دهند. به همین دلیل، بسیاری از پروژه‌های جدید به‌جای شبکه اصلی اتریوم، از این راهکارها استفاده می‌کنند.

۵. توسعه قرارداد هوشمند سفارشی در Solidity

اگر پروژه شما به قابلیت‌های اختصاصی نیاز دارد، می‌توانید قرارداد هوشمند را از ابتدا در Solidity توسعه دهید. در این روش، امکان افزودن قابلیت‌هایی مانند توکن‌سوزی، ضرب توکن، محدودیت انتقال، مالیات بر تراکنش، قابلیت ارتقای قرارداد یا مکانیزم‌های حاکمیتی وجود دارد.

برای توسعه چنین قراردادهایی معمولاً از ابزارهایی مانند Remix، Hardhat یا Truffle در کنار کتابخانه OpenZeppelin استفاده می‌شود. البته این روش به دانش فنی، تست دقیق و بررسی امنیتی نیاز دارد؛ زیرا هرگونه خطا در قرارداد هوشمند می‌تواند باعث ایجاد آسیب‌پذیری یا از دست رفتن دارایی‌ها شود.

ساخت یک توکن آزمایشی ERC-20 با استفاده از ابزار کالیدو (Kaleido)

اگر می‌خواهید بدون نیاز به برنامه‌نویسی پیچیده یک توکن ERC-20 بسازید، پلتفرم کالیدو (Kaleido) این کار را برای شما ساده می‌کند. در این راهنما، مراحل ساخت و انتقال توکن خود را از صفر تا اضافه‌ کردن آن به کیف پول متامسک را توضیح می‌دهیم.

مرحله ۱: ایجاد حساب در کلایدو

ابتدا به وب‌سایت Kaleido مراجعه کنید و یک حساب کاربری بسازید. پس از ثبت‌نام، حساب خود را تأیید کرده و وارد داشبورد شوید.

مرحله ۲: ایجاد یک شبکه بلاکچین

پس از ورود به حساب، باید یک شبکه بلاکچین جدید ایجاد کنید:

۱. وارد داشبورد کلایدو شوید و روی گزینه Create a Blockchain Network کلیک کنید.

۲. یک نام برای شبکه خود برگزینید.

۳. منطقه‌ای را که  شبکه شما در آن اجرا می‌شود انتخاب کنید (می‌توانید از سرویس‌های AWS یا Microsoft Azure استفاده کنید).

بعد از ساخت شبکه، باید یک محیط (Environment) جدید ایجاد کنید. برای ساخت توکن ERC-20 حتماً باید گزینه Ethereum انتخاب شود.

یک نود (Node) ایجاد کنید و تنظیمات پیش‌فرض آن را روی Small و Signer بگذارید.

مرحله ۳: ایجاد یک استخر توکن (Token Pool)

مرحله بعد ایجاد یک استخر توکن است:

• وارد بخش Digital Assets در منوی سمت چپ شوید و گزینه Tokens را انتخاب کنید.
• در این بخش، نود Signer را به‌عنوان حساب امضاکننده انتخاب کنید. این حساب برای امضای تراکنش‌های مربوط به توکن استفاده می‌شود.
• قالب قرارداد توکن را انتخاب کنید: روی گزینه KaleidoERC20MintableBurnable بزنید (این نوع توکن امکان ایجاد توکن جدید (Minting) و سوزاندن توکن (Burning) را برای شما فراهم می‌کند).
• اطلاعات مربوط به توکن خود را وارد کنید:
  • نام توکن (مانند MyToken)
  • نماد (Symbol) (مانند MTK)
  • مقدار اولیه عرضه (مثلاً ۱۰۰,۰۰۰۰)
  • تعداد اعشار (معمولاً مقدار پیش‌فرض ۱۸ استفاده می‌شود).
• روی Deploy Token Instance کلیک کنید تا قرارداد توکن روی بلاکچین منتشر شود.

مرحله ۴: اجرای تراکنش‌های ERC-20

بعد از ساخت توکن، می‌توانید تراکنش‌هایی را روی آن انجام دهید:

۱. ایجاد توکن جدید (Minting)

• در بخش Tokens روی Mint کلیک کنید.
• مقدار مورد نظر (مثلاً ۱۰۰ توکن) را وارد کنید.
• بعد از تأیید تراکنش، تعداد توکن‌های حساب شما افزایش خواهد یافت.

۲. انتقال توکن (Transferring)

• روی گزینه Transfer کلیک کنید.
• آدرس گیرنده (مثلاً یک کیف پول یا نود دیگر) را وارد کنید.
• مقدار توکن را مشخص کرده و تراکنش را تأیید کنید.

۳. سوزاندن توکن (Burning)

• روی گزینه Burn کلیک کنید.
• تعداد توکن‌هایی که می‌خواهید از بین ببرید وارد کنید.
• این عملیات باعث کاهش عرضه کل توکن شما می‌شود.

مرحله ۵: اضافه کردن توکن به کیف پول متامسک

برای مشاهده و مدیریت توکن‌های خود در کیف پول متامسک مراحل زیر را دنبال کنید:

• اگر متامسک ندارید، ابتدا آن را نصب و یک کیف پول ایجاد کنید.
• در متامسک، روی Networks کلیک کنید و گزینه Add Network را بزنید. سپس باید شبکه را به‌صورت دستی با استفاده از گزینه Add a network manually وارد کنید.
• اطلاعات شبکه را از Kaleido Console بگیرید:
  • به بخش Blockchain بروید و روی نود خود کلیک کنید.
• در قسمت Connect App یک App Credential جدید ایجاد کنید (مثلاً نام آن را MetaMask بگذارید).
• RPC URL را از JSON/RPC HTTP endpoint دریافت کرده و در متامسک وارد کنید. Chain ID هم از بخش تنظیمات قابل دریافت است.

• پس از اضافه‌ کردن شبکه، به Tokens در متامسک بروید و روی Import Tokens کلیک کنید.
• آدرس قرارداد توکن را از Kaleido Console کپی کرده و در متامسک وارد کنید.
• نماد و تعداد اعشار به‌صورت خودکار نمایش داده می‌شود. روی Import کلیک کنید.

اکنون توکن‌های شما در متامسک قابل مشاهده و استفاده هستند. البته اگر بخواهید با همین روش، یک توکن واقعی روی شبکه اتریوم بسازید باید تغییرات زیر را انجام دهید:

• در مرحله ۲، هنگام ایجاد بلاکچین، باید شبکه Ethereum Mainnet را انتخاب کنید، نه یک شبکه آزمایشی مثل Sepolia.
• در مرحله ۵، هنگام اضافه‌کردن شبکه به متامسک، باید RPC و Chain ID مربوط به شبکه اصلی اتریوم را وارد کنید.
• برای انجام هر تراکنش یعنی ایجاد، انتقال، یا سوزاندن توکن، به ETH واقعی نیاز دارید تا کارمزد گس را بپردازید.
• پس از مستقرسازی (Deploy) توکن روی بلاکچین، می‌توانید قرارداد هوشمند خود را در سایت Etherscan تأیید کنید تا کاربران به آن اعتماد کنند.

• اگر می‌خواهید توکن شما معتبر و امن باشد، بهتر است کد قرارداد هوشمند خود را با استفاده از ابزارهای امنیتی مثل OpenZeppelin Defender یا MythX بررسی کنید.
• همچنین می‌توانید حسابرسی امنیتی (Audit) توکن خود را به شرکت‌هایی مثل CertiK یا Quant Stamp بسپارید.

• اگر قصد دارید توکن خود را در صرافی‌ها قابل معامله کنید، باید آن را در صرافی‌های غیرمتمرکز مثل یونی سواپ یا متمرکز مثل بایننس لیست کنید.
• همچنین می‌توانید یک استخر نقدینگی (Liquidity Pool) ایجاد کنید تا کاربران بتوانند توکن شما را معامله کنند.

نحوه ایجاد توکن روی شبکه اتریوم با ابزار Smithii بدون نیاز به کدنویسی

در این بخش توضیح می‌دهیم که چگونه می‌توانید بدون نیاز به دانش برنامه‌نویسی یک توکن ERC-20 روی شبکه اتریوم بسازید. برای این کار از ابزار Ethereum Token Creator که Smithii آن را ارائه کرده است، استفاده می‌کنیم.

مرحله ۱: ایجاد توکن ERC-20 با Ethereum Token Creator

با استفاده از این ابزار، می‌توانید توکن خود را بدون نیاز به کدنویسی بسازید. مراحل به‌صورت گام‌به‌گام به شرح زیر است:

• اتصال کیف پول: ابتدا کیف پول خود را (مثلاً متامسک) به پلتفرم Ethereum Token Creator متصل کنید.
• تعیین نام و نماد توکن: در این مرحله، یک نام (Name) و یک نماد (Symbol) برای توکن خود انتخاب کنید.
• مشخص‌کردن مقدار عرضه توکن: تعداد توکن‌هایی را که می‌خواهید ایجاد کنید تعیین کنید.
• ایجاد توکن: روی دکمه Create Token کلیک کنید، تراکنش را تأیید کنید و منتظر بمانید تا توکن در کیف پول شما نمایش داده شود.

این فرایند کاملاً خودکار است و شما نیازی به دانش برنامه‌نویسی ندارید.

مرحله ۲: گزینه‌های پیشرفته هنگام ساخت توکن

اگر می‌خواهید ویژگی‌های خاصی به توکن خود اضافه کنید، ابزار Smithii Token Creator این امکانات را به شما می‌دهد:

تعیین مالیات (Tax):

• این ویژگی به شما اجازه می‌دهد درصدی از هر تراکنش را به‌عنوان کارمزد دریافت کنید.
• همچنین می‌توانید کیف پولی را تعیین کنید که این کارمزدها به آن واریز شود.

فعال‌سازی حالت ایردراپ:

• با فعال‌کردن این گزینه، کاربران نمی‌توانند توکن شما را ارسال یا معامله کنند تا زمانی که خودتان این حالت را غیرفعال کنید.
• این ویژگی برای کنترل توزیع اولیه و جلوگیری از فروش زودهنگام توکن مفید است.

قابلیت Anti Bot (ضد ربات):

• این ویژگی از ورود ربات‌ها و اسکریپت‌های مخرب به استخر نقدینگی توکن جلوگیری می‌کند.
• محدودیت زمانی بین تراکنش‌های هر کیف پول ایجاد می‌کند تا ربات‌ها نتوانند با سرعت بالا خریدوفروش کنند.

قابلیت Anti Whale (ضد نهنگ):

• به شما امکان می‌دهد یک سقف خرید و فروش برای هر کیف پول تعیین کنید.
• می‌توانید مشخص کنید که:
  • حداکثر مقدار توکنی که یک کیف پول می‌تواند نگه دارد، چقدر باشد.
  • بین هر خرید و فروش، یک بازه زمانی مشخص رعایت شود.
  • این محدودیت‌ها برای چند روز اول فعال باشند.

مرحله سوم: راه‌اندازی استخر نقدینگی (Liquidity Pool) در یونی‌سواپ (Uniswap)

بعد از اینکه قرارداد هوشمند توکن خود را با Ethereum Token Creator ایجاد کردید، باید استخر نقدینگی آن را روی یونی‌سواپ راه‌اندازی کنید. استخر نقدینگی به کاربران اجازه می‌دهد که توکن شما را بخرند و بفروشند. بدون استخر نقدینگی، توکن شما فقط در کیف پول شما خواهد بود و هیچ استفاده‌ای نخواهد داشت.

مرحله چهارم: افزودن لوگو و اطلاعات به توکن

قبل از لیست‌شدن در صرافی‌ها، بهتر است که تصویر و اطلاعات توکن خود را اضافه کنید. این کار باعث می‌شود توکن شما اعتبار بیشتری پیدا کند. می‌توانید لینک‌های مربوط به وب‌سایت، شبکه‌های اجتماعی و اطلاعات پروژه را نیز اضافه کنید.

مرحله پنجم: لیست کردن توکن در پلتفرم‌ها (CoinMarketCap و CoinGecko)

برای اینکه توکن شما در سایت‌های بزرگ مثل کوین‌مارکت‌کپ و کوین‌گکو نمایش داده شود، باید فرم ثبت‌نام را پر کنید. لیست‌شدن در این پلتفرم‌ها رایگان است، اما فرایند بررسی و تأیید ممکن است چند هفته طول بکشد.

مرحله ششم: نکات امنیتی هنگام استفاده از Ethereum Token Creator

• مالکیت قرارداد هوشمند در اختیار شماست، نه در اختیار ابزار Smithii.
• این ابزار به کلید خصوصی شما، NFTها یا سایر توکن‌هایتان دسترسی ندارد، بنابراین دارایی‌های شما امن هستند.
• همیشه مراقب باشید و اطلاعات حساس خود را دراختیار هیچ شخص یا ابزار دیگری قرار ندهید.

آموزش ساخت توکن آزمایشی ERC20 روی شبکه پالیگان

اگر می‌خواهید بدون پرداخت هزینه‌های بالای شبکه اصلی اتریوم، فرایند ساخت توکن را تمرین کنید، شبکه آزمایشی پالیگان گزینه مناسبی است. از آنجا که پالیگان با ماشین مجازی اتریوم (EVM) سازگار است، تقریباً تمام قراردادهای ERC-20 بدون تغییر روی آن اجرا می‌شوند. در این بخش، نحوه ساخت یک توکن آزمایشی ERC-20 روی تست‌نت Polygon Amoy را با استفاده از Remix IDE، OpenZeppelin و یک کیف پول سازگار با اتریوم مانند متامسک آموزش می‌دهیم.

مرحله ۱: اتصال کیف پول به شبکه Polygon Amoy

ابتدا باید کیف پول خود را به شبکه آزمایشی Polygon Amoy متصل کنید.

ساده‌ترین روش، استفاده از سرویس Chainlist و افزودن خودکار شبکه است. همچنین می‌توانید اطلاعات شبکه را به‌صورت دستی در کیف پول وارد کنید.

پس از اضافه‌شدن شبکه، آن را به‌عنوان شبکه فعال انتخاب کنید.

مرحله ۲: دریافت توکن MATIC آزمایشی

برای استقرار قرارداد هوشمند باید مقداری توکن آزمایشی POL یا MATIC (بسته به فاست مورد استفاده) در اختیار داشته باشید تا هزینه گس پرداخت شود.

برای این منظور:

• وارد یکی از فاست‌های رسمی Polygon شوید.
• آدرس کیف پول خود را وارد کنید.
• درخواست دریافت توکن آزمایشی را ثبت کنید.
• پس از چند لحظه، موجودی موردنیاز به کیف پول شما اضافه می‌شود.

مرحله ۳: نوشتن قرارداد هوشمند ERC-20

اکنون باید قرارداد هوشمند توکن را ایجاد کنید.

OpenZeppelin مجموعه‌ای از قراردادهای استاندارد و بررسی‌شده را ارائه می‌دهد که استفاده از آن‌ها احتمال بروز خطاهای امنیتی را کاهش می‌دهد.

برای این کار:

۱. وارد Remix IDE شوید.

۲. در پوشه Contracts یک فایل جدید با نام PolyCoin.sol ایجاد کنید.

۳. قرارداد ERC-20 خود را در این فایل قرار دهید و نام، نماد و مقدار عرضه اولیه توکن را مطابق نیازتان تغییر دهید.

پس از کامپایل موفق قرارداد، آماده استقرار خواهید بود.

مرحله ۴: استقرار (Deploy) قرارداد روی شبکه پالیگان

در Remix وارد بخش Deploy & Run Transactions شوید.

• گزینه Environment را روی Injected Provider یا Injected Web3 قرار دهید تا کیف پول متامسک متصل شود.
• قرارداد موردنظر را انتخاب کنید.
• روی Deploy کلیک کنید.
• تراکنش را در کیف پول تأیید کنید.

پس از ثبت تراکنش، قرارداد هوشمند روی شبکه آزمایشی Polygon Amoy مستقر خواهد شد.

مرحله ۵: بررسی قرارداد در Polygonscan

بعد از استقرار قرارداد:

• آدرس قرارداد را از Remix کپی کنید.
• آن را در مرورگر بلاکچین Polygonscan جستجو کنید.
• در صورت موفقیت‌آمیز بودن استقرار، اطلاعات قرارداد، تراکنش‌ها و موجودی توکن قابل مشاهده خواهد بود.

در صورت تمایل، می‌توانید سورس قرارداد را نیز در Polygonscan تأیید (Verify) کنید تا کد قرارداد برای همه کاربران قابل مشاهده باشد.

مرحله ۶: انتقال توکن به کیف پول‌های دیگر

پس از استقرار موفق قرارداد، می‌توانید توکن آزمایشی خود را منتقل کنید.

دو روش متداول وجود دارد:

ارسال از طریق کیف پول

• توکن را به متامسک اضافه کنید.
• وارد بخش Send شوید.
• آدرس گیرنده و مقدار توکن را وارد کنید.
• تراکنش را تأیید کنید.

توزیع گروهی (Airdrop)

اگر قصد دارید توکن را میان تعداد زیادی کیف پول توزیع کنید، می‌توانید با ابزارهایی مانند Hardhat یک اسکریپت ایردراپ بنویسید و انتقال‌ها را به‌صورت خودکار انجام دهید.

توجه داشته باشید که تمام مراحل این بخش روی شبکه آزمایشی انجام می‌شود و توکن ایجادشده ارزش مالی ندارد.

اگر بخواهید همین توکن را روی شبکه اصلی پالیگان منتشر کنید، باید چند تغییر مهم اعمال کنید:

• قرارداد را روی Polygon Mainnet مستقر کنید.
• برای پرداخت کارمزدها از توکن POL (یا در برخی سرویس‌ها MATIC) واقعی استفاده کنید.
• پس از انتشار، قرارداد را در Polygonscan تأیید (Verify) کنید.
• در صورت نیاز، برای ایجاد امکان معامله، توکن را در یک صرافی غیرمتمرکز مانند Uniswap یا QuickSwap به همراه ایجاد استخر نقدینگی (Liquidity Pool) فهرست کنید.

خرید ارز دیجیتال موردنیاز برای ساخت توکن

برای ساخت و انتشار یک توکن روی شبکه اتریوم، علاوه بر قرارداد هوشمند به مقداری ارز دیجیتال نیز نیاز دارید تا هزینه‌های شبکه (Gas Fee) را پرداخت کنید. اگر قصد دارید توکن خود را روی شبکه اصلی اتریوم منتشر کنید، باید مقداری ETH در کیف پول خود داشته باشید. در شبکه‌های سازگار با اتریوم مانند پالیگان، آربیتروم یا آپتیمیسم نیز باید ارز بومی همان شبکه را برای پرداخت کارمزدها تهیه کنید.

اگر هنوز ارز موردنیاز خود را تهیه نکرده‌اید، می‌توانید ابتدا قیمت ارز دیجیتال موردنظر را بررسی کرده و سپس برای خرید ارز دیجیتال اقدام کنید. پس از انتقال دارایی به کیف پول، امکان استقرار قرارداد هوشمند و انجام تراکنش‌های مرتبط با ساخت توکن برای شما فراهم خواهد شد.

جمع‌بندی

ساخت توکن روی شبکه اتریوم بسته به هدف پروژه و میزان دانش فنی شما، می‌تواند از چند دقیقه تا چند روز زمان ببرد. اگر تجربه برنامه‌نویسی ندارید، ابزارهایی مانند TokenMint، Smithii یا Kaleido امکان ایجاد توکن را بدون نیاز به کدنویسی فراهم می‌کنند. در مقابل، توسعه‌دهندگانی که به انعطاف‌پذیری و کنترل بیشتری نیاز دارند، معمولاً از Solidity، OpenZeppelin و ابزارهایی مانند Remix یا Hardhat استفاده می‌کنند.

همچنین انتخاب شبکه مناسب اهمیت زیادی دارد. اگر هزینه گس شبکه اتریوم برای پروژه شما زیاد است، می‌توانید از شبکه‌های لایه ۲ مانند پالیگان، آربیتروم یا آپتیمیزم استفاده کنید که کارمزد کمتری دارند و همچنان با استانداردهای اتریوم سازگار هستند. در نهایت، پیش از انتشار توکن در شبکه اصلی، بهتر است قرارداد هوشمند را روی شبکه‌های آزمایشی تست کنید و در صورت امکان، از نظر امنیتی نیز آن را بررسی یا حسابرسی کنید.

سؤالات متداول